ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΥΤΑ ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΟΥΣ ΣΧΕΔΟΝ,  ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΑ ΣΤΟ  http://camerastyloonline.wordpress.com/ ΜΕ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΑΙ ΑΠΟ ΤΟ 2009.

Μια Χρονιά Ακόμα (ANOTHER YEAR) του Μάικ Λι, κριτική του Ιάκωβου Γωγάκη 4 / 5

Μ. Βρετανία 2010, 129 Λεπτά

Με τους Λεσλι Μανβιλ, Τζιμ Μπροντμπεντ, Ρουθ Σιν, Ντειβιντ Μπραντλει, Όλιβερ Μαλτμαν

Ένα θεωρητικά ιδανικό ζευγάρι μεσηλίκων ανάμεσα στα προβλήματα των φίλων τους γίνεται η αντανάκλαση μιας γενιάς και ενός κόσμου που βρυχάται από μοναξιά και προσωπικά αδιέξοδα. Ένα ζωηρό πινγκ πονγκ εικόνων, διαλόγων και έντονων συναισθημάτων με καταλυτική παρουσία την φανταστική -εσωτερική ερμηνεία της Λέσλι Μανβιλ (Μυστικά και Ψέματα) και την σεναριακή και σκηνοθετική υπογραφή του Μάικ Λι.

Είναι μια πραγματική σπουδή πάνω στον γνώριμο προβληματισμό του Λι για το τι μπορεί να κρύβεται πίσω από τις ανθρώπινες συμπεριφορές αλλά και τα όρια που πρέπει να τίθενται όταν τα προβλήματα των γύρω μας τα αφήνουμε να επηρεάζουν τη δική μας ζωή.

Όσοι γνωρίζετε τη φιλμογραφία του Βρετανού σκηνοθέτη όσα ανέφερα πιο πάνω θα τα θεωρήσετε ένα ανακάτεμα των μέχρι σήμερα ταινιών του. Μπορεί να είναι εν μέρη και αλήθεια. «Τυχερή και Ευτυχισμένη», «Γυμνός» και στο βάθος στοιχεία που χρησιμοποίησε στο «Μυστικά και Ψέματα».

Θα προσέξετε όμως, πως σε κάθε έργο γίνεται πιο οξύς ακόμα πιο αποκαλυπτικός. Στο «Another Year» ακολουθεί κυκλική αφήγηση που εκ των πραγμάτων δυσκολεύει την επικέντρωση σε κάτι συγκεκριμένο, αλλά η ιστορία και οι ρόλοι έχουν τόσο πολύ μελετηθεί που μπορούμε να μιλήσουμε όπως αναφέραμε για πραγματική σπουδή. Δεν αφήνει τίποτα στο απυρόβλητο ούτε καν το «τέλειο αντρόγυνο».

Οι τέσσερεις εποχές του χρόνου είναι το σημείο εκκίνησης του Τομ( Τζιμ Μπροντμπεντ )και της Τζέρι ( Ρουθ Σιν )που μένουν σε ένα αγρόκτημα στα περίχωρα του Λονδίνου. Αυτός Γεωλόγος, αυτή Ψυχολόγος, με το γιο τους Τζο( Όλιβερ Μαλτμαν) να τους βλέπει σπανίως, η ζωή τους περιστρέφεται από τις καθημερινές ασχολίες και συζητήσεις ενός αγαπημένου ζευγαριού που μετά από δεκαετίες έγγαμου βίου η συνήθεια, και η ρουτίνα έχει γίνει τρόπος ζωής.

Η επίσκεψη πρωτίστως της Μαίρης (Λεσλι Μανβιλ )και δευτερευόντως του Τομ (Πίτερ Γουάιτ) θα δημιουργήσει μια αναπόφευκτη αναταραχή στην οικογένεια. Η Μαίρη με δύο αποτυχημένους γάμους είναι φοβερά ανασφαλής, ενοχική και βαθιά καταθλιπτική. Ο Τόμ με προσωπικά και επαγγελματικά αδιέξοδα να τον κατατρέχουν, βρίσκει διέξοδο στο φαγητό, στο μανιώδες κάπνισμα και στο πότο.

Και για τους δύο ο Τομ και η Τζέρυ εκφράζουν την απόλυτη οικογενειακή ισορροπία.

Φλυτζάνια τσαγιού, ποτήρια κρασιού, το τραπέζι της κουζίνας και το μπάρπεκιου στο κήπο συνθέτουν ένα υπέροχο σκηνικό στο οποίο οι ήρωες του Μαικ Λι θα αποκαλυφθούν και θα μιλήσουν με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο για ότι τους κατατρέχει και ότι τους απασχολεί. Για τις ελπιδοφόρες σχέσεις που καταλήγουν σε φιάσκο και χωρισμό, για την ατεκνία , για την φίλια και τα όρια της, για την κατάθλιψη συνέπεια της μοναξιάς και της γήρανσης, για τον θάνατο μα και για κάτι ακόμα που για τον Μαικ Λι είναι το Α και το Ω σε όλα του τα φίλμ. Ο δρόμος προς την βασική ανθρώπινη επιθυμία….δηλαδή την ευτυχία.

Η πιο λαμπρή ταινία του πρόσφατου Φεστιβάλ Καννών.

Στις Αίθουσες από την Πέμπτη 25/11/2010

Η ΤΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: ΕΙΜΑΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ3.5 / 5

ΕΙΜΑΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ(IO SONO L' AMORE / I AM LOVE) 

Παρουσίαση-Κριτική Ιάκωβου Γωγάκη

Σκηνοθέτης: Λούκα Γκουαντανίνο

Με τους Τίλντα Σουίντον, Φλάβιο Παρέντι, Μαρίζα Μπέρενσον

Δράμα, Ιταλία 2009 120 Λεπτά

http://www.youtube.com/watch?v=TZBrWVvn9xA 

Τι και αν για 50 λεπτά βλέπουμε συνηθισμένες συμπεριφορές των μελών μιας οικογένειας. Τι και αν η υπόθεση του έργου μας φαίνεται συμβατική και οικεία. Πλούσια παντρεμένη γυναικά και μητέρα δύο παιδιών ερωτεύεται τον μικρότερο μάγειρα.

Ο Λούκα Γκουαντάνινο με εκπληκτική χρήση της κάμερας, με μια πανδαισία χρωμάτων, εξαίρετων φωτισμών, και με επιβλητική μουσική υπόκρουση παρουσιάζει μια ιταλική οπερέτα  στα πρότυπα του πρωτομάστορα Βισκόντι στη « Γοητεία της Αμαρτίας» για τον ξεπεσμό των σύγχρονων αστών. Παρά τη γενική εκτίμηση πως το έργο από κάπου το έχουμε ξαναδεί διαθέτει στοιχεία που αξιολογούνται πολύ πάνω του μετρίου.

Αυτή η μακρά διάρκεια περίπου μιας ώρας, με αργούς νωχελικούς ρυθμούς, η αίσθηση ότι η σκηνική δράση έχει σκαλώσει και ως ένα βαθμό η ίδια η υπόθεση, στερούν από το φιλμ τον χαρακτηρισμό «αριστούργημα». Διαθέτει όμως μια άλλου είδους πρωτοτυπία που ξεδιπλώνεται σταδιακά και αποκαλύπτεται το νόημα της πραγματικής αγάπης , απελευθερωμένης από τον ταξικό καθωσπρεπισμό, υπερπηδώντας συζυγικές ενοχές και αμφιταλαντεύσεις. Η ερμηνεία της Τίλντα Σουίντον(με συμμετοχή και στη παραγωγή του φιλμ) είναι ακόμα καλύτερη από αυτήν που της χάρισε το όσκαρ στο « Μάικλ Κλέιτον» και ορθά ο για χρόνια ντοκιμενταρίστας Γκουαντανίνο εστίασε στη Βρετανίδα ηθοποιό.

Βρισκόμαστε στο Μιλάνο. Η ταινία ανοίγει μέσα σε ένα χιονισμένο και ψυχρό τοπίο, σαφέστατος παραλληλισμός με την κατάσταση που βρίσκεται η ηρωίδα του έργου.

Μπροστά σε ένα μεγάλο τραπέζι τα μέλη της οικογένειας θα ακούσουν τον ηλικιωμένο ιδιοκτήτη μιας μεγάλης κλωστοϋφαντουργικής επιχείρησης να αναγγέλλει την αποχώρηση του από την εταιρία και να την αφήνει στο γιό του ( σύζυγο της Έμμας) και στον εγγονό του, όχι όμως και στην εγγονή του. Εν αντιθέσει με την « Οικογενειακή Γιορτή» του Βίντερμπεργκ η δράση του έργου δεν εξελίσσεται στο δείπνο απάνω, αλλά τη στιγμή που εμφανίζεται ο νεαρός σεφ Αντόνιο, συνομήλικος του γιού της Έμμας.

 Η έλξη για τον Αντόνιο δεν είναι μόνο σαρκική. Προέρχονται και οι δύο από τα λαϊκά στρώματα, η Έμμα  έζησε σε ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες στη Ρωσία,  και ο καθένας με τον δικό του τρόπο είναι αναγκασμένος να υπάρχει και να συνυπάρχει με την ιταλική αριστοκρατία.  Η συνάντηση  τους, πρώτα για την Έμμα και δευτερευόντως για τον εραστή της  θα τους ανοίξει  καινούργιους δρόμους που φαίνεται πως για χρόνια επιζητούσαν.

Είναι βέβαιο πως ο σκηνοθέτης όπως αναφέραμε  έχει επιρροές από ταινίες του ιταλικού νεορεαλισμού, αλλά και απ’ όσες επικεντρώνονται στον γάμο από ανάγκη και στην ερωτική επιθυμία για κάποιο άλλο πρόσωπο. Ομοιότητες με την ταινία του Κασσαβέτη « Πρόσωπα» για τον τρόπο που η ανία των πλουσίων τους οδηγεί στη σύναψη εξωσυζυγικών σχέσεων αλλά και από το «Match Point» του Γούντι Άλλεν όσον αφορά την ερωτική σχέση του Κρις και της Νόλα στο σημείο εκείνο που αναδεικνύονταν τα ταξικά χαρακτηριστικά της « παράνομης σχέσης».

Θα αρέσει η στιγμή που η Έμμα μπροστά από ένα πιάτο με γαρίδες θα φαντασιώνεται τον νεαρό σεφ, υπάρχουν όμως δύο άλλα σημεία αρκετά δυνατά. Ο τρόπος που η μικρή της κόρη κάνοντας από νωρίς τη δική της επανάσταση, θα επηρεάσει τη μητέρα της για να ξεφύγει από τα στερεότυπα και τα « πρέπει» της ζωής της, αλλά και η εκπληκτική σκηνή ( από κάθε άποψη) στο τέλος του έργου.

Με την Έμμα  βυθισμένη στο χαμό ενός δικού της ανθρώπου, να βρίσκει την δύναμη να απελευθερώσει την για χρόνια καταπιεσμένη προσωπικότητας της  και να αποκαλύψει στον σύζυγό της, τα αισθήματα της για τον Αντόνιο. Αυτός με τον κυνισμό ενός ανθρώπου που για χρόνια αντιμετώπιζε τη σύντροφό του ως ξεπεσμένης Ρωσίδας που της έδωσε την ευκαιρία να βρεθεί στα « μεγάλα» σαλόνια της λέει « Δεν υπάρχεις». Στην ουσία η Έμμα δεν υπήρχε ποτέ. Ήταν μια χαμένη ψυχή. Απελπισμένη, ούρλιαζε εσωτερικά και παρουσιαζόταν για χρόνια ως  η υπάκουη σύζυγος και μάνα, φτιαγμένη κατ' εικόνα και ομοίωση των επιθυμιών του πλούσιου άντρα της.

Πολλά έτη δουλειάς για αυτό το έργο από τον σκηνοθέτη και την πρωταγωνίστρια, με αρκετές συμμετοχές σε φεστιβάλ και ιδιαίτερος ενθουσιασμός από σινεφίλ εκτός Ιταλίας.

« ΕΙΜΑΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ » ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 30/09/2010

Η ΤΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ:ΤΑ ΟΠΩΡΟΦΟΡΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ 2.5/5

ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: ΝΙΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Με τους Νίκο Κουρή, Λευτέρη Βογιατζή, Αλεξία Καλτσίκη

Κωμωδία, Ελλάδα 2009

Από το  "Πεθαίνοντας στην Αθήνα" , στο "Αθήνα-Κωνσταντινούπολη" και η τριλογία του Παναγιωτόπουλου κλείνει με μια λοξή-αισιόδοξη ματιά σε όσα απογοητευτικά βλέπουμε γύρω μας, έχοντας ως βάση το ομώνυμο βιβλίο του Σωτήρη Δημητρίου.

 

Τα Οπωροφόρα δέντρα και τα φρούτα στην Αθήνα είναι κυριολεκτικά μέσα στα πόδια μας. Πόσοι από μας τα βλέπουν και όμως τα αγνοούν επιδεικτικά . Ο Παναγιωτόπουλος τα τοποθετεί σε πρώτο πλάνο. Τα ρόδια, οι μουριές τα κορόμηλα και τα φραγκόσυκα συνοδεύουν τον “ καρπουζοκέφαλο” βαδιζομανή της πόλης ( Νίκο Κουρή) όπως τον φαντάστηκε ο καθωσπρέπει διανοούμενος-συγγραφέας( Λευτέρης Βογιατζής).

 

Το γέλιο που βγαίνει κατά διαστήματα δένει με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα θλίψης για το κατάντημα της Αθήνας.

 

Η άναρχη δόμηση, η έλλειψη πρασίνου και ελεύθερων χώρων, η βίαιη αστυφιλία, το νέφος και το κυκλοφοριακό για τον συγγραφέα και τον σκηνοθέτη δεν μπορούν να σταθούν ικανά για να καταστρέψουν ότι ανέκαθεν παρήγαγε η "εύφορη Αθηναϊκή κοιλάδα" .

Τα Οπωροφόρα πέρα από την γευστική τους απόλαυση έχουν  συμβολικό χαρακτήρα,  γιατί αντέχουν στα δύσκολα όπως και κάποιοι λιγοστοί  συμπολίτες μας που με τον δικό τους τρόπο δίνουν καθημερινές μάχες για καλύτερη ποιότητας ζωής.

 

Μπορεί ο ήρωας του έργου να είναι ολίγον σαλός αλλά είναι και τυχερός γιατί είναι ξένοιαστος και ζει ελεύθερα. Για τον πολιτικά σκεπτόμενο Παναγιωτόπουλο η ατομική μας ελευθερία είναι ανύπαρκτη από τη στιγμή που εξαρτάται από συμβάσεις και καταναγκασμούς.

Καλοδουλεμένες ερμηνείες και όπως πάντα εξαίρετες μουσικές από τον μόνιμο συνεργάτη του σκηνοθέτη Σταμάτη Κραουνάκη.

Στους Κινηματογράφους από την Πέμπτη 7/10/2010



ΤΟ ΡΟΥΜΑΝΙΚΟ ΦΙΛΜ “ ΣΤΙΣ ΠΑΡΥΦΕΣ” ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΟΝ ΧΡΥΣΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΣΤΟ 51 ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ. ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ATTENBERG ΤΗΣ ΤΣΑΓΚΑΡΗ ΠΗΡΕ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΓΑΛΟ ΒΡΑΒΕΙΟ. Ανταπόκριση Ιάκωβου Γωγάκη

Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η ταινία με την καλύτερη γυναικεία ερμηνεία στο Φεστιβάλ. Πράγματι, το κοινωνικό δράμα του Τζορτζέ Απέτρι “ Στις Παρυφές” εκτός από το πρώτο βραβείο, τιμήθηκε και με βραβείο καλύτερης ερμηνείας γυναικείου ρόλου, στην Άνα Ουλάρου. Άλλωστε όλο το φιλμ περιστρέφεται γύρω της. Θυμίζει την ηρωίδα από την  τριλογία “ Το κορίτσι με το τατουάζ”.
Είναι ο αγώνας ζωής μιας φυλακισμένης κοπέλας που μέσα σε 24 ώρες ειδικής άδειας θα περάσει μέσα από σωματικές και βασανιστικές ψυχικές συμπληγάδες, με στόχο να κάνει μια νέα αρχή. Για να είμαι ειλικρινής το υψηλό επίπεδο ταινιών του διαγωνιστικού τμήματος μας προδιέθεταν για κάποιες άλλες επιλογές για τον Χρυσό Αλέξανδρο( Limbo, The Four Times,Sweet Evil).

Το πολυσυζητημένο Attenberg( που ήδη προβάλλεται στις Αίθουσες) στο οποίο έχουμε κάνει αναφορά και στο παρελθόν( και θα επανέλθουμε λίαν συντόμως) απέσπασε τον Χάλκινο Αλέξανδρο και συνεχίζει την επιτυχημένη του πορεία στα Φεστιβάλ ανά τον κόσμο.
Για πρώτη φορά ως καινοτομία του θεσμού απονέμεται και Χάλκινος Αλέξανδρος ο οποίος δόθηκε σε μία συμπαραγωγή Μεξικού- Δομινικανής Δημοκρατίας και Γερμανίας"Ζαν Ζαντί - Ενας καλός άνθρωπος".Θα λέγαμε εδώ η 5μελής κριτική επιτροπή αποφάσισε με αυτή τη βράβευση να αναδείξει το ζήτημα της μετανάστευσης, μέσα από την ιστορία του μοναχικού Αιτινού Ζαν ο οποίος μεταναστεύει στη Δομινικανική Δημοκρατία για μια καλύτερη ζωή. Εξαιρετική η ερμηνεία του Ζιάν Ρεμί.

Η Κριτική Επιτροπή της Διεθνούς Ομοσπονδίας των Κριτικών Kινηματογράφου (FIPRESCI) έδωσε τα δύο βραβεία της στις ταινίες "Αύριο" του Ρουμάνου Μαριάν Κρισάν και "Άπνοια" του Άρη Μπαφαλούκα.
Παρόν στη Τελετή Λήξης και ο Υπουργός Πολιτισμού Πέτρος Γερουλάνος ο οποίος υποσχέθηκε για το 2011 στήριξη του κινηματογραφικού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με επιπλέον 2.4 εκατομμύρια ευρώ.
Ο  νόμος-πλαίσιο για τον κινηματογράφο (που ομολογουμένως έχει διχάσει τους εμπλεκόμενους)  θα ψηφιστεί μέσα στις επόμενες μέρες όπως ανέφερε χαρακτηριστικά
Πάντως για να είμαστε δίκαιοι, ο νεοεκλεγείς Διευθυντής του Φεστιβάλ Δημήτρης Ειπίδης και οι συνεργάτες, του πέτυχαν το σχεδόν ακατόρθωτο,αν σκεφτεί κανείς τα συσσωρευμένα χρέη και την μικρή χρηματοδότηση. Μπορεί να έλειπαν τα ονόματα κράχτες,να  υπήρχαν μικρές οργανωτικές αδυναμίες, έγινε όμως μια συστηματική δουλειά στο επίπεδο της επιλογής ταινιών, και αφιερωμάτων, μας εξέπληξαν ευχάριστα και είμαστε βέβαιοι για την επιτυχία και περαιτέρω αναβάθμιση του θεσμού τα επόμενα χρόνια.

51o ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ-ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΕΡΑ Ανταπόκριση Ιάκωβου Γωγάκη

 

Το έργο του Ντένις Βιλλενέβ“ Μέσα απο τις Φλόγες” ( που συμμετέχει στο τμήμα Μέρες Ανεξαρτησίας)  ήταν αυτό που ξεχώρισε την δεύτερη μέρα του 51 Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Η μελοδραματική ιστορία μιας γυναίκας από την Παλαιστίνη γίνεται η αφορμή να δούμε σε μια άλλη εκδοχή τα αδιέξοδα και τον παραλογισμό της ισραηλινοπαλαιστινιακής διένεξης και ποια παιχνίδια μπορεί να παίξει η ανθρώπινη μοίρα όταν βρεθεί στη δίνη του πολέμου.

Τα “Χείλη” έργο μιας παρέας Αργεντινών, του Ιβάν Φάουντ και του Σαντιάγκο Λοζα που άφησε πολύ καλές εντυπώσεις στο πρόσφατο Φεστιβάλ Καννών παρουσιάστηκε επίσης στις « Μέρες Ανεξαρτησίας». Τρεις γυναίκες πηγαίνουν σε μια δυσπρόσιτη περιοχή της Αργεντινής για να προσφέρουν κοινωνική εργασία. Το φιλμ αποκαλύπτει έναν άλλο κόσμο που μένει στην αφάνεια. Της φτώχειας, του πόνου, των μικρών απολαύσεων αυτών των ανθρώπων, και του εθελοντισμού.

Ξεκίνησε επίσης το αφιέρωμα στην Πολωνέζα σκηνοθέτιδα Ντορότα Κετζιεζάσκα με το έργο του 1994 “ Κοράκια” όπως επίσης και οι ταινίες μικρού μήκους του βραβευμένου Ταιλανδού Απιτσατπογκ Ουερασαθεκούλ στο πλαίσιο του τμήματος.

“ Αδικαιολόγητη μικροένταση προκλήθηκε την ώρα προβολής της ταινίας “ Μέσα απο τις Φλόγες” παρουσία του ίδιου του σκηνοθέτη Ντένις Βιλλενέβ και του νεοεκλεγέντα Δημάρχου Θεσσαλονίκης κ. Μπουτάρη λόγω προσωρινού τεχνικού προβλήματος με τους ελληνικούς υπότιτλους. Ακούστηκαν από μικρή μερίδα του κοινού αποδοκιμασίες και σχόλια για εσκεμμένα προβλήματα που στόχο έχουν την πλήρη υποβάθμιση του θεσμού και την κατάργηση του.

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ-ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ-ΤΕΛΕΤΗ ΕΝΑΡΞΗΣ.Ανταπόκριση Ιάκωβου Γωγάκη

Μέσα σε ένα κυκεώνα αξεπέραστων προβλημάτων που έθεσαν εν αμφιβόλω την ίδια την διοργάνωση, και τους απολυμένους συμβασιούχους της στο δρόμο, το καθιερωμένο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης άνοιξε τις πύλες του την Παρασκευή στην Αίθουσα Ολύμπιον με την προβολή της ταινίας του Ντάνι Μπόιλ 127 ώρες.
Είναι η ιστορία ενός νεαρού Αμερικάνου αναρριχητή που εγκλωβίζεται σε ένα βράχο στη μέση του πουθενά.
Καταιγιστικός ρυθμός, έντονη μουσική και στο βάθος οι μικρές απολαύσεις τις ζωής που για τον ήρωα την ώρα που αντικρίζει τον θάνατο αποκτούν ένα ουσιαστικό νόημα. Ο Μπόιλ θα μπορούσε να προσδώσει ακόμα μεγαλύτερη φιλοσοφική διάσταση στο εγχείρημα του που αναπόφευκτα θα απογείωναν ακόμα περισσότερο το ήδη εντυπωσιακό φιλμ.
Σήμερα στη δεύτερη μέρα του κινηματογραφικού φεστιβάλ ξεχωρίζει η ταινία του Κεν Λοοτζ “ Ιρλανδέζικος Δρόμος”, “ Ο Στοργικός Γιος” του μεγαλύτερου ταλέντου του Ουγγρικού Σινεμά και θεάτρου Κορνέλ Μουτροσκού και η ταινία “ Ποίηση” του Νοτιοκορεάτη Τσαγκ Ντογκ Λι.