Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2015

Συνέντευξη: Κρίστιαν Πέτζολντ

Christian Petzold (Barbara)

Συνεντεύξεις | 26 Σεπτεμβρίου 2012 | SevenArt.gr





Του Ιάκωβου Γωγάκη(gogakis@sevenart.gr)
Πολιτικά σκεπτόμενος ο Γερμανός σκηνοθέτης Κρίστιαν Πέτζολντ, επιλέγει συνειδητά να μιλήσει για το παρελθόν της τότε μοιρασμένης χώρας του, μέσα από ένα πρόσωπο που το ακολουθούμε βήμα-βήμα από την αρχή μέχρι το τέλος. Έντονα αφηγηματικός, κατακεραυνώνει τη σκληρή πολιτική του ανατολικού καθεστώτος, την ανελευθερία στον έρωτα και τα κάθε λογής εμπόδια που οι άνθρωποι είχαν υποστεί. Δίνει με αυτό τον τρόπο μια εξήγηση στο γιατί πολλοί Ανατολικογερμανοί θέλησαν να ζήσουν στην άλλη όχθη. Από την άλλη μεριά κάνει κάτι φοβερά έξυπνο. Δείχνει και την αγνότητα και την ποιότητα της αληθινής εγκεφαλικής αγάπης από την καθαρά σαρκική, αντιπαραβάλλοντας τους δύο κόσμους.
Η Μπάρμπαρα ζει στην Ανατολική Γερμανία, είναι γιατρός στο επάγγελμα και στέλνεται σε νοσοκομείο μιας μικρής πόλης για να εργαστεί. Δείχνει απόμακρη και μελαγχολική. Απομονώνεται συνειδητά από τον περίγυρο της. Φαίνεται να κρύβει κάτι. Πρόκειται για μια παράνομη σχέση με κάποιον από τη Δυτική Γερμανία. Ο συνάδελφός της Αντρέ προσπαθεί να την προσεγγίσει, στην αρχή μάταια. Όμως κάποια γεγονότα και η επιμονή του Αντρέ θα τους φέρουν πιο κοντά.
Συνάντησα τον Κρίστιαν Πέτζολντ στο πλαίσιο του φετινού Φεστιβάλ Βερολίνου, όπου τιμήθηκε με την Αργυρή Άρκτο Σκηνοθεσίας, μια και η "Barbara" θεωρείται η καλύτερη γερμανική ταινία της χρονιάς που αναμένεται να διεκδικήσει διακρίσεις στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου και στην κούρσα για το Όσκαρ ξένης ταινίας.
Η ταινία θα πραγματοποιήσει απόψε την πανελλήνια πρεμιέρα της στο 18ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας - Νύχτες Πρεμιέρας Cosmote (Ιντεάλ, 20.15). Αναμένεται στους ελληνικούς κινηματογράφους στις 18 Οκτωβρίου, σε διανομή Seven Films.
Με την ταινία “Υella” ασκήσατε έντονη κριτική στο καπιταλιστικό οικοδόμημα, και μερίδα του τύπου σας έβαλε τη σφραγίδα του αριστερού σκηνοθέτη. Τώρα στο “Barbara”, δεν φαίνεται να αποποιείστε τον αριστερό σας προσανατολισμό αλλά ξαφνιάζετε γιατί αφήνετε ξεκάθαρες αιχμές και για τον αντίθετο ιδεολογικό πόλο. Ποιο ήταν το κίνητρο που σας ώθησε να βγάλετε στην επιφάνεια τόσο έντονα τα κακώς κείμενα στην τότε κουμμουνιστική Γερμανία;
Ακούγεται περίεργο αλλά στη Δυτική και στην Ανατολική Γερμανία ο καπιταλισμός με τον κουμμουνισμό είχαν μεταξύ τους μια φοβερή αλληλεπίδραση καθώς και μια σχέση μεγάλης αγάπης. Το πιστεύω πραγματικά. Στην Ανατολική Γερμανία ο κόσμος ονειρευόταν να ζήσει με ότι θεωρούσε πως του είχε στερηθεί αλλά συνέβαινε και το αντίθετο. Δεν έχω την πρόθεση, όπως λέτε, με την “Barbara” να στραφώ εναντίον αυτού του ρομαντικού “ονείρου” μιας εναλλακτικής κοινωνίας που πρέσβευε η Ανατολική Γερμανία. Η ιστορία αυτή πραγματεύεται το αναπόφευκτο τέλος αυτού του ακατανόητου διαχωρισμού.
Η Μπάρμπαρα καταλήγει να είναι ένα πρόσωπο ουσιαστικά διχασμένο. Οι περισσότεροι βασικοί χαρακτήρες σας, στην πλειοψηφία των ταινιών που έχετε γυρίσει, έχουν να επιλέξουν ανάμεσα στη μία Γερμανία ή στην άλλη. Αυτή η σκηνοθετική σας στόχευση κρύβει και προσωπικά, οικογενειακά σας διλήμματα;
Οι γονείς μου έφυγαν πρόσφυγες από την Ανατολική Γερμανία για να πάνε στο Ντίσελντορφ. Ήθελαν από τη μια μεριά να ξεφύγουν από τον “άρρωστο” σοσιαλισμό αλλά μετά τον αναζητούσαν. Έζησα σ’ ένα περιβάλλον αναμνήσεων, ακόμη και ενός τρόπου ζωής με την κουλτούρα της Ανατολικής Γερμανίας. Κανένας από τους δύο γονείς μου δεν επιθυμούσε να προσαρμοστεί στο νέο περιβάλλον. Ο διχασμός αυτός ήταν αναπόφευκτο να αποτελέσει ένα κομμάτι του μετέπειτα προβληματισμού μου που μετεξελίχθηκε και αποτέλεσε τη φυσική κατάληξη κάποιων εκ των βασικών χαρακτήρων στις ταινίες μου.
Στην τελευταία συγκλονιστική σκηνή το δίλημμα είναι ή μόνο έρωτας ή μόνο ελευθερία. Θα μπορούσε κανείς να κρίνει την απόφαση της ηρωίδας και ως μια απόφαση με πολιτικό περιεχόμενο; Συμφωνείτε με αυτό;
Η Μπάρμπαρα βρίσκεται ανάμεσα σε δύο άνδρες και σε δύο αντίθετα κοινωνικά συστήματα. Το δίλημμα είναι αν τελικά επιλέξει να μείνει με κάποιον από τους δύο ή θα πάρει μια εντελώς άλλη απόφαση. Η Μπάρμπαρα οδηγείται σ’ ένα συναισθηματικό τέλμα και όποια απόφαση και να πάρει, αυτή δεν μπορεί να είναι ανεξάρτητη από το αυτονόητο πολιτικό περιεχόμενο.

Πόσο σημαντικό είναι για έναν σκηνοθέτη να συνεργάζεται με την ίδια ομάδα ηθοποιών κάθε φορά που κάνει ταινία. Βλέπουμε πως για ακόμα μια φορά επιλέξατε τη Νίνα Χος, για τον κεντρικό ρόλο.
Με τη Νίνα Χος έχουμε μια μακροχρόνια φιλική σχέση και μια ευχάριστη επαγγελματική συνεργασία. Δεν προσπαθώ να της επιβάλω την άποψη μου για τους συγκεκριμένους ρόλους που ερμηνεύει. Συζητάμε πάρα πολύ και μαζί της αφήνω κατά μέρος τις σκηνοθετικές οδηγίες. Είναι τόσο έξυπνη και διορατική που με μόνο μια ανάγνωση του σεναρίου μπορεί να το αφομοιώσει εσωτερικά, βγάζοντας ατόφια και αυθεντικά φυσικά συναισθήματα.

Hidden Movie Secrets in Festivals: Ο Φοιτητής ( Αργεντινή)

Ο Φοιτητής, του Σαντιάγο Μίτρε

Χωρίς Διανομή | 27 Απριλίου 2012 | SevenArt.gr





Του Ιάκωβου Γωγάκη(gogakis@sevenart.gr)
Ο Ιάκωβος Γωγάκης παρουσιάζει ταινίες που αξίζουν της προσοχής σου, οι οποίες προβλήθηκαν πρόσφατα σε κινηματογραφικά φεστιβάλ ανά τον κόσμο και δεν έχουν βρει (ακόμα;) διανομή στην Ελλάδα.

Ο Φοιτητής, του Σαντιάγο Μίτρε
Επίκαιρη όσο ποτέ άλλοτε, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του 31 ετών Αργεντινού κινηματογραφιστή Σαντιάγο Μίτρε είναι ένα μάθημα που αποκαλύπτει μοναδικά τον αδίστακτο κόσμο των πολιτικών προσώπων, εν γένει της άσκησης της πολιτικής, και επιβεβαιώνει αυτό που έλεγε ο Λένιν ότι “στην πολιτική ήθος δεν υπάρχει, υπάρχει μόνο σκοπιμότητα”.
Το έργο αυτό δίνει την εντύπωση αρχικά ότι αναμοχλεύει το οδυνηρό παρελθόν της αργεντίνικης δικτατορίας του 1970, αλλά αυτό γρήγορα ξεπερνιέται και καταλήγει να διερευνά την απληστία, την προδοσία και τη μακιαβελική ηγεμονία. Ο νεαρός σκηνοθέτης μπορεί να υποπίπτει στο σφάλμα της υπερανάλυσης και της προβολής ακόμα και της πιο ασήμαντης λεπτομέρειας, πετυχαίνει από την άλλη μεριά όμως ν’ αγγίξει την ουσία, να περιγράψει το πλαίσιο, σαν ένα πορτραίτο του πώς ασκείται σήμερα η πολιτική. Λέει, εν ολίγοις, ότι το ιδεολογικό περιεχόμενο του πολιτικού λόγου είναι για το θεαθήναι. Στόχος των πολιτικών είναι μόνο η εξουσία μέσα από το μονοπάτι της άγνοιας, της ανηθικότητας, της συνομωσίας και του παρασκηνίου.
Ο Σαντιάγο Μίτρε έχει ως βασικό πρόσωπο έναν πρωτοετή φοιτητή του Πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες, τον Ρόκε, ο οποίος είναι γοητευμένος με την παθιασμένη λέκτορα του, την Πάολα, η οποία ρίχνεται στον αγώνα για να βοηθήσει τον πρώην εραστή της, Αλμπέρτο, που κατεβαίνει υποψήφιος στις εκλογές.
Ο χώρος του Πανεπιστημίου λειτουργεί συμβολικά, μια και γίνεται το πεδίο της διαλεκτικής αντιπαράθεσης των νέων με τους μεγαλύτερους, του πάθους για τα ατόφια ιδανικά με την αντίληψη της διαπλοκής και του συμβιβασμού. Στον Ρόκε προσφέρονται τα πάντα, παρασύρεται, άλλα στο τέλος αντιλαμβάνεται ότι τον χρησιμοποιούν. Είναι δόλωμα, ένα πιόνι κάποιον ανθρώπων πεινασμένων για φήμη και εξουσία και, όταν το συνειδητοποίει, τότε “θεραπεύεται”. Αποσύρεται από την εκκολαπτόμενη πολιτική καριέρα του και, απογοητευμένος, επιστρέφει στην αστική του ζωή. Πράττει όπως χιλιάδες άλλοι νέοι.
Στην Αργεντινή, οι ομοιότητες με την Ελλάδα του σήμερα είναι τεράστιες σ’ όλα τα επίπεδα, και απ’ αυτή τη στήλη όταν βρίσκουμε τις κινηματογραφικές αναφορές τις επισημαίνουμε. Πολλοί από εμάς έχουν περάσει από ένα δημόσιο πανεπιστήμιο. Έχουμε δει καθηγητές - μαριονέτες ν’ ανελίσσονται με αστραπιαία ταχύτητα, φοιτητοπατέρες που αναπνέουν μόνο μέσα από την κομματική γραμμή, νέα παιδιά να βρίσκουν την παράταξη που θα τους προσφέρει το ιδεολογικό αποκούμπι αλλά και γρήγορα να την αφήνουν όταν αντιλαμβάνονται τον φαύλο κύκλο των κομματικών σκοπιμοτήτων. Η ταινία αυτή διαθέτει αυτού του είδους την κυνική πρωτοτυπία και σίγουρα μπορεί να γίνει ο παραλληλισμός με καταστάσεις της ίδιας της χώρας μας.
Γρήγορο τέμπο, δεμένη αφήγηση, πάντα μέσα στο ιστορικό πλαίσιο των πολιτικών γεγονότων της Αργεντινής, ο φακός πάνω στο ίδιο το πρόσωπο και στις μεταμορφώσεις του, σ’ αυτό συμβάλει και ο εξαιρετικός πρωταγωνιστής Εστεβάν Λεμόθε. Ο “Φοιτητής” του Σαντιάγο Μίτρε είναι ένα πανέξυπνο φιλμ, πολύ προχωρημένο σε σχέση με την ηλικία και την εμπειρία του δημιουργού του. Πέφτει βέβαια στην παγίδα της υπερβολικής διάρκειας και της υπερανάλυσης των γεγονότων.
Προβλήθηκε το 2011 στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, κέρδισε μεταξύ άλλων το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Λοκάρνο, όπως επίσης και Βραβείο FIPRESCI και Α’ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κολομβίας 2012.

Βαθμολογία: 6,5/10
Ιάκωβος Γωγάκης




Follow SevenArt



► Δείτε περισσότερα άρθρα στην κατηγορία 'Χωρίς Διανομή'







ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΙΘΟΥΣΩΝ







Κριτική Ταινίας: Στο Δρόμο (2012)

On the Road (Η.Π.Α.)
Από τα μεγαλύτερα best sellers όλων των εποχών, το βιβλίο που γίνεται ταινία από τα χέρια του Βάλτερ Σάλες ("Ημερολόγια Μοτοσικλέτας") καταλήγει σε ένα πολλά υποσχόμενο φιλμ, που όμως μένει στη μετριότητα.
Κανείς δεν φαίνεται ικανός να χωρίσει δύο νεαρούς φίλους από το Ντένβερ που αποφασίζουν να πραγματοποιήσουν ένα ταξίδι οδικώς μέχρι την Καλιφόρνια. Ο ένας θέλει να γίνει συγγραφέας, ο άλλος χωρίς στόχους και φιλοδοξίες. Το ποτό, το σεξ και τα ναρκωτικά γίνονται ένα με τη ζωή τους.
Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο για να είμαι ειλικρινής, αλλά αυτό που είδα, δεν μπορεί να επιβεβαιώσει τις μεγάλες προσδοκίες των δημιουργών. Σε όλη της τη διάρκεια, η ταινία μένει κολλημένη σε μια αρχική εικόνα μόνιμης κραιπάλης. Η τελική αυτοσυνείδηση των ηρώων, δεν αντανακλά κάποια ουσιαστική μεταστροφή τους, ούτε μπορεί να ερμηνευτεί ως ράπισμα στα χαρακτηριστικά της ίδιας της Αμερικής, όπως προφανώς θα ήθελε.
Μικρός ο ρόλος για τον Βίγκο Μόρτενσεν, λίγο μεγαλύτερος για την Κίρστεν Ντανστ. Όλο το βάρος πέφτει στους νεαρούς Σαμ Ρίλεϊ, και Γκάρετ Xέντλουντ που σίγουρα με τις ερμηνείες τους ανοίγει ο δρόμος για μια λαμπρή σταδιοδρομία.

Hidden Movie Secrets in Festivals: Ακατάλληλος για Παιδιά ( Αυστραλία)

Ακατάλληλος για Παιδιά του Πήτερ Τέμπλεμαν

Χωρίς Διανομή | 07 Σεπτεμβρίου 2012 | SevenArt.gr





Του Ιάκωβου Γωγάκη(gogakis@sevenart.gr)
Ο Ιάκωβος Γωγάκης παρουσιάζει ταινίες που αξίζουν της προσοχής σου, οι οποίες προβλήθηκαν πρόσφατα σε κινηματογραφικά φεστιβάλ ανά τον κόσμο και δεν έχουν βρει (ακόμα;) διανομή στην Ελλάδα.
Όσοι περάσαμε τον Μάιο από το περίπτερο της Αυστραλίας στο Φεστιβάλ Καννών, όπου και να γυρίζαμε το βλέμμα μας, ήταν αδύνατο να μην έπεφτε πάνω στις γιγαντοαφίσες και στα δελτία τύπου προώθησης της συγκεκριμένης ταινίας. Οι Αυστραλοί είναι γνωστό ότι δεν διανύουν την καλύτερη περίοδο της κινηματογραφικής τους ιστορίας, που ήταν σαφώς το ούτω καλούμενο Νέο Ρεύμα της δεκαετίας του 1970 (“Μίσος και Αίμα”, “Το Μυστικό του Βράχου των Κρεμασμένων”), παρά ταύτα δείχνουν το τελευταίο διάστημα ότι επιθυμούν να ανακάμψουν. Αναβάθμισαν πρωτίστως το Φεστιβάλ Σίδνεϊ, έπειτα τις κινηματογραφικές τους σχολές και μερικές από τις παραγωγές τους, όπως το “Black and White and Sex” ή ακόμα ταινίες σαν κι αυτήν εδώ.
Το “Not Suitable For Children” παρεκκλίνει από τις ιδιαίτερες και σοφιστικέ φεστιβαλικές επιλογές της στήλης αυτής, αποτελεί όμως μια όμορφη παρένθεση μακριά από τα ταμπού, τα συμπλέγματα και τους δογματισμούς που ρίχνουν στην πυρά οτιδήποτε ταυτίζεται με το mainstream. Συμπορεύομαι με όσους μέμφονται την ανάλαφρη και εύπεπτη κουλτούρα, που στοχεύει στο χρήμα των πολλών και τελικά ηγεμονεύει το εμπορικό σινεμά. Τις πλείστες φορές είναι για τα σκουπίδια, αλλά κάποιες άλλες (όπως καλή ώρα αυτή) ανοίγεται ένα παράθυρο αισιοδοξίας όταν το κοινότυπο θέμα του έργου και η κλασσική του δομή, θα ανταμώσει μια κάποια καινοτομία μαζί με το σινεμά του δημιουργού. Στη συγκεκριμένη ταινία, το πάντρεμα όλων αυτών γίνεται αντιληπτό από την πλοκή και τις ανατροπές της.
Ο Τζόνα ουδεμία σκοτούρα έχει στο κεφάλι του. Την ημέρα χαλαρώνει στο σπίτι με τους δύο συγκατοίκους του, και τα βράδια παίρνουν θέση τα γλέντια, τα πάρτι και οι γυναίκες που του γίνονται τρόπος ζωής. Δευτερόλεπτα πριν το σεξ με την τελευταία του κατάκτηση, την Μπέγκι, η καθημερινότητα του ανατρέπεται, όταν έντρομος ανακαλύπτει ένα εξόγκωμα στα γεννητικά του όργανα. Η ιατρική γνωμάτευση είναι αδυσώπητα σκληρή. Ο καρκίνος των όρχεων είναι πια γεγονός. Κρύος ιδρώτας θα τον περιλούσει, όταν θα αντιληφθεί πως μετά το χειρουργείο θα παραμείνει ουσιαστικά στείρος. Ακολουθεί ένα απίστευτο κρεσέντο παλιών και νέων γνωριμιών σε μια προσπάθεια να βρει μέσα σε τρεις εβδομάδες σύντροφο που θα του κάνει παιδί. Δεν πα’ να ψάχνει μέσα από το facebook; Δεν πα’ να κάνει τεμενάδες σε κάτι ώριμες λεσβίες και στις γυναίκες που τον περιβάλλουν; Καμιά δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται, και καθώς ο χρόνος εξαντλείται το έργο θα πάρει μια αλλιώτικη τροπή, εστιάζοντας στις βαθύτερες ανθρώπινες ανάγκες που τίθενται πιο ψηλά από τον ατομι
κό εγωισμό και τις επιδερμικές εμπειρίες της καθημερινότητας.
Τα στούντιο του Χόλλιγουντ αν σνομπάρουν τον Πήτερ Τέμπλεμαν και τον αφήσουν να αλωνίζει και να πειραματίζεται στην Αυστραλία, τότε θα κάνουν μέγα λάθος. Είναι η ιδανική περίπτωση εμπορικού σκηνοθέτη που μπορεί να βάλει λεφτά στα ταμία τους. Στο “Not Suitable For Children”, ο Τέμπλεμαν παρέα με τον σεναριογράφο Μάικλ Λούκας διασκεδάζουν και ταυτόχρονα προβληματίζουν. Θα μπορούσε κανείς αρχικά να το ταυτίσει κάποιος με το “Κολλητοί με Παιδί” που παιζόταν μέχρι πρόσφατα στους ελληνικούς κινηματογράφους. Εδώ ο Αυστραλός αποφεύγει την τραγελαφική παρωδία και την άσκοπη φλυαρία της αμερικανίδας συναδέλφου του Τζένιφερ Γουέστφελντ. Εξίσου σημαντικό και ταυτόχρονα σπάνιο σε παρόμοιες δραματικές κομεντί, είναι το γεγονός ότι προσδίδει αληθοφάνεια στους χαρακτήρες και τεκμηρίωση των γεγονότων. Ενισχύει το εγχείρημα η αλληλεπίδραση του πάθους και του ταλέντου των τριών βασικών προσώπων που τσιγκλούν την προσοχή. Ο σκηνοθέτης φορτίζει την εικόνα με τέτοιο τρόπο ώστε μας επιτρέπει να ακολουθήσουμε τον γοργό του ρυθμό.
Στηρίζεται στις πνευματώδεις ατάκες, αποτέλεσμα της τοπικής ιδιοσυγκρασίας, που βρίσκονται πιο κοντά στο βρετανικό μοτίβο απ’ ότι στο αμερικανικό, και ταυτόχρονα παίζει με τις ανατροπές και τις επιβαλλόμενες για το κινηματογραφικό είδος, ηθικές παρεμβολές. Μεταδίδει στο κοινό την παραζάλη των νέων να ρουφήξουν το εφήμερο μεδούλι της ζωής και την αντίφαση μιας συντηρητικής κατάληξης τους με το πρώτο μεγάλο σοκ.
Το “Not Suitable For Children” άνοιξε την αυλαία του Φεστιβάλ Σίδνει 2012.
Βαθμολογία: 6/10

Hidden Movie Secrets in Festivals: Η Υπεραπλούστευση της Ομορφιάς της ( Η.Π.Α)

An Oversimplification of her Beauty του Τέρενς Νανς

Χωρίς Διανομή | 13 Ιουλίου 2012 | SevenArt.gr





Του Ιάκωβου Γωγάκη(gogakis@sevenart.gr)
Ο Ιάκωβος Γωγάκης παρουσιάζει ταινίες που αξίζουν της προσοχής σου, οι οποίες προβλήθηκαν πρόσφατα σε κινηματογραφικά φεστιβάλ ανά τον κόσμο και δεν έχουν βρει (ακόμα;) διανομή στην Ελλάδα.
Ποιός είπε ότι οι ρομαντικές ταινίες στοχεύουν αποκλειστικά και μόνο στις γυναίκες; Ο συγγραφέας του επιτυχημένου βιβλίου “Writing the romantic comedy” Μπιλ Μέρνιτ, έγραψε ορθά ότι οι ιστορίες αγάπης αποτυπώνουν το ιδανικό είδος της σχέσης που επιδιώκει ο καθένας. Είναι ο φαντασιακός κόσμος για το πώς η προσωπική μας ζωή θα μπορούσε να είναι με βάση το ιδανικό σενάριο, το οποίο ως επί το πλείστον είναι άπιαστο. Προσθέτει εμφαντικά πως πρόκειται για διαστρέβλωση της πραγματικότητας όσοι ισχυρίζονται πως οι άντρες υποτιμούν την αισιόδοξη οπτική μιας ρομαντικής κομεντί.
Από τη θρυλική “Καζαμπλάνκα” μέχρι το “Όταν ο Χάρυ γνώρισε τη Σάλι” ή ακόμα και στο σχετικά πρόσφατο “High Fidelity”, ο διαχωρισμός φύλου αποδείχθηκε μια πλάνη.
Ο 29χρονος Αφροαμερικανός από το Μπρούκλιν Τέρενς Νανς δεν υπεραπλουστεύει τον έρωτα, αντίθετα τον ανυψώνει μέσα από την εμπειρία της πολύπλοκης δικής του ύπαρξης, εκφράζοντας αγνά, αληθινά, αφιλτράριστα συναισθήματα, συνθλίβοντας μέσω του αυτοστοχασμού τις εμμονές του και χρησιμοποιεί την πανέξυπνη μέθοδο της επαναφοράς εικόνων από το παρελθόν για να επεξεργαστεί εσωτερικά τις ανασφάλειες του και να διαμορφώσει τον χαρακτήρα του.
Το “An Oversimplification of her Beauty” έχει τις ρίζες του στη Νουβέλ Βαγκ αισθητική, στηριζόμενο στις ντοκιμενταρίστικες εικαστικές πρωτότυπες εφευρέσεις του τολμηρού δημιουργού και πρωταγωνιστή του, φτάνοντας μέχρι το τελευταίο σπουδαίο Φεστιβάλ Σάντανς, από εκεί στου Ρότερνταμ, στο Φεστιβάλ Σαν Φρανσίσκο και πρόσφατα με το Βραβείο Καλύτερου Νέου Σκηνοθέτη για τον Τέρενς Νανς στο ανεξάρτητο Φεστιβάλ Ντάλας των Η.Π.Α.
Χιούμορ και διαλογισμός, ρεαλισμός με φαντασία, μια εξωτερίκευση ωραίων παραμυθένιων συναισθημάτων που θα ζήλευε και ο Γουές Άντερσον, ο Τέρενς Νανς μπορεί με την επαναλαμβανόμενη αφήγηση προς το τέλος να κουράζει, δεν εξαπατά όμως ούτε υπερβάλει, ενώ ταυτόχρονα είναι πρωτότυπος και αληθινός. Είναι δεδομένο πως αυτή η ιδιαίτερη arthouse κινηματογράφηση δεν θα βρει εύκολα διανομέα, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά ούτε και στις περισσότερες πολιτείες των Η.Π.Α. Ο νεαρός βέβαια είναι χαρισματικός σε ένα ευρύ φάσμα τεχνικών ρόλων και αξίζει της προσοχής σας.
Ένα αγόρι είναι ερωτευμένο με ένα κορίτσι, το οποίο κορίτσι δεν ανταποκρίνεται ισάξια στα συναισθήματα του αγοριού κι ας έχουν κοινά καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα. Αυτός φτάνει αγχωμένος στο αριστίκ διαμέρισμα του, περιμένοντας με αγωνία τηλεφώνημα από την Ναμίκ για να συναντηθούν. Η Ναμίκ αφήνει ένα αδιάφορο μήνυμα στον τηλεφωνητή του για να ακυρώσει το ραντεβού τους. Τότε λοιπόν αναλαμβάνει δράση ο δαιμόνιος σκηνοθέτης, σεναριογράφος και πρωταγωνιστής Τέρενς Νανς, ο οποίος με τη βοήθεια αφηγητή και μιας γοητευτικής στυλίστικης αφήγησης που συνδυάζει το animation, τη μουσική, τις αναπαραστάσεις γεγονότων, ενίοτε μέσα και από ερασιτεχνική βιντεοσκόπηση, κατασκευάζει μια ευφάνταστη κινηματογραφική εμπειρία που μιλά με την καρδιά και δίνει ταυτόχρονα τροφή για σκέψη.
Ο Νανς ονειρεύεται την απόλυτη ευτυχία με την αγαπημένη του κοιτάζοντας το ταβάνι, σκέφτεται αν έκανε κάποια λάθος κίνηση, αν έχασε κάποια ευκαιρία, είναι πληγωμένος και ανατρέχει ξανά και ξανά στο παρελθόν και σε κάποιες παλαιότερες γνωριμίες. Η διαδικασία αυτή για τον αθεράπευτα ρομαντικό ήρωα είναι αγχωτική, θα του προκαλέσει φόβο, αλλά θα του δώσει τελικά έμπνευση και ελπίδα. Συνειδητοποιεί ότι η αμφίδρομη αγάπη είναι πολύπλοκη στις μέρες μας και ο πλατωνικός έρως παράλογος αλλά ταυτόχρονα αποθεωτικός για την απόλυτη ευτυχία.
Οι δαιδαλώδεις διαδικασίες του συνειδητού και του υποσυνείδητου, γίνονται καλλιτεχνικό-ποιητικό δημιούργημα. Ο σκηνοθέτης έρχεται αντιμέτωπος με τον εαυτό του, άγνωστο βέβαια αν βγαίνει νικητής. Φανερώνει όμως ανθρώπινα κενά, ανασφάλειες, την μπερδεμένη ανθρώπινη φύση. Ξεγυμνώνει αυτό που γράψαμε στην εισαγωγή: Το στερεότυπο που πέρασε και στο Χόλυγουντ. Ότι οι άντρες στις ταινίες πρέπει να προστατεύονται από τα ακραία συναισθήματα έρωτα, πόνου, θλίψης.
Η δομή της ταινίας ναι σε μερικά σημεία μοιάζει εξαιρετική και αλλού χαοτική, όπως η καρδιά και το μυαλό του Νανς. Είναι όμως μοναδική. Περνάνε από μπροστά μας διαφορετικά στυλ animation, υπάρχουν εναλλαγές ρυθμού και εικόνων, καθώς και με μια οπτική γλώσσα-μείγμα νουάρ και μεταμοντέρνας υφολογίας, ο σκηνοθέτης προσπαθεί και εκφράζεται με όλα τα μέσα που θα βοηθήσουν τον θεατή στην κατανόηση του εγχειρήματος. Πιστεύω ως πρώτη προσπάθεια το πετυχαίνει.
Βαθμολογία: 6/10

Κριτική Ταινίας: Στη Ρώμη με Αγάπη (2012)

Για την ταινία 'Στη Ρώμη με Αγάπη' του Γούντι Άλεν

Άρθρα | 06 Σεπτεμβρίου 2012 | SevenArt.gr





Του Ιάκωβου Γωγάκη(gogakis@sevenart.gr)
Πολλοί είναι αυτοί που ήδη ξεκίνησαν τα μουρμουρητά για το νέο δημιούργημα του Γούντι ΆλενΣτην Ρώμη με Αγάπη”, που βγαίνει σήμερα και στους δικούς μας κινηματογράφους. Έσπευσαν να προσδώσουν στο έργο τον χαρακτηρισμό “αφόρητα ανάλαφρο”, και ότι αποπνέει τον ίδιο αέρα με το “Μεσάνυχτα στο Παρίσι”. Η σύνθεση του παζλ της ιστορίας και η παρόμοια κινηματογραφική αισθητική βρέθηκαν στο στόχαστρο.
Είναι 77 χρονών. Έχει σκηνοθετήσει 50 ταινίες, δημιούργησε την πλέον πρωτότυπη κινηματογραφική τάση η οποία διδάσκεται ως ξεχωριστό μάθημα στα πανεπιστήμια για τη βαθιά φιλοσοφική εξερεύνηση των δύο φύλων, για τις αντιφάσεις και τα διλλήματα των σύγχρονων ατομικών και ηθικών αξιών (“Νευρικός Εραστής”, “Μανχάταν”) και ταξίδεψε επιτυχημένα μέχρι το χώρο της μεταφυσικής σε μια προσπάθεια να συλλάβει το άγνωστο (“Απιστίες και Αμαρτίες”, “Ζέλιγκ”).
Όπως γράψαμε στο Φεστιβάλ Καννών του 2011, στην πρεμιέρα του “Μεσάνυχτα στο Παρίσι”, από τον Άλεν δεν μπορούμε πια να περιμένουμε τα αριστουργήματα, αλλά αυτή η δική του ανακύκλωση ιδεών, μπορεί να είναι ακόμη ιδιαίτερα χρήσιμη. Η ιστορία που έπλασε στο Παρίσι κατάφερε να διοχετεύσει και κάποια μηνύματα για τον καταστροφικό ρόλο που παίζουν στη ζωή μας οι έμμονες ιδέες, η παραπλανητική εικόνα που έχουμε για τα ινδάλματα, η στασιμότητα των ανθρώπων όταν μένουν περιχαρακωμένοι στο παρελθόν και η δυστυχία που μπορεί να φέρει ο γάμος όταν αντιμετωπίζεται μόνο ως σύμβαση.
Αντίθετα εδώ, στις τέσσερις ιστορίες από τη Ρώμη μεταφέρνει με τον πιο απλοϊκό τρόπο ένα κομμάτι της εξελικτικής ψυχολογίας, ιδιαίτερα περίπλοκο και δαιδαλώδες. Η πεζή καθημερινότητα θα συναντηθεί με τις απόκρυφές ανθρώπινες επιθυμίες, και τότε για τους ήρωες της διπλανής πόρτας η πρώτη επιλογή είναι να υποκύψουν στον πειρασμό και να αρπάξουν το δέλεαρ του υποσυνείδητου. Ο αγαπημένος σκηνοθέτης ταυτίζεται με τον Άντι Γουόρχολ, που είπε κάποτε με δόση ειρωνείας πως όλοι κάποια στιγμή θα κερδίσουν 15 λεπτά διασημότητας.
Ο Γούντι Άλεν στην τελευταία του ταινία διερωτάται: τι είναι ακριβώς αυτό που λέμε “φήμη και διασημότητα” και τι αντιπροσωπεύουν; Είναι ένα καλοδουλεμένο εργαλείο του μάρκετινγκ ή έμφυτη ανάγκη της ανθρώπινης φυλής; Θα παρατηρήσετε ότι κανένας από τους χαρακτήρες δεν είναι δημιουργική ιδιοφυία, παρόλ’ αυτά φαίνεται ν’ απολαμβάνουν τη στιγμή που θα τους ανοίξει για λίγο το παράθυρο της κοινωνικής αναγνώρισης.
Ο κουστουμαρισμένος υπαλληλάκος (Ρομπέρτο Μπενίνι), ο τενόρος της μπανιέρας (Φαμπιο Αρμιλιάτο), η σεμνότυφη Ιταλίδα επαρχιώτισσα (Αλεσάντρα Μαστρονάρντι) και η δήθεν ιντελεξουέλ (Έλεν Πέιτζ) θα ακολουθήσουν τα κοινωνικά στερεότυπα που ελέγχονται από τα Μέσα Ενημέρωσης και τις νέες προκλήσεις αναγνώρισης και κοινωνικής καταξίωσης. Ο σπουδαίος Άλεν, ενώ πράγματι τους βάζει όλους στο ίδιο τσουβάλι, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η δόξα είναι μια αθέατη δύναμη που σαγηνεύει γιατί καλύπτει φοβίες και ανασφάλειες, θα καταλήξει λέγοντας πως υπάρχουν από την άλλη μεριά και οι ατομικές αξίες που μπορούν σε κάποιους ανθρώπους να τεθούν πιο πάνω από τις καταχρήσεις και το εφήμερο.
Προσέξτε πως χειρίζεται την σύγχρονη κουλτούρα του συστήματος που μας περιβάλλει. Το χλευάζει αλύπητα, χωρίς να κάνει πολιτικό κινηματογράφο. Παίζει κι εδώ με τα ίδια μέσα που μας έχει συνηθίσει. Μπορεί να μην μας συναρπάζει αλλά για κάποιο μυστήριο λόγο, ο Γούντι Άλεν εξακολουθεί να μας γοητεύει.

Κριτική Ταινίας: Επικίνδυνο Πάθος (2011)

Επικίνδυνο Πάθος (2011)

Αγγλικός Τίτλος:Bel Ami

Είδος:Δραματική
Διάρκεια: 95'
Γλώσσα:Αγγλικά
Χώρα:Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία
Εταιρεία Διανομής: Hollywood Entertainment
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 30/08/2012
Δείκτης Καταλληλότητας:
ακατάλληλο κάτω των 17
Βαθμολογία SevenArt: [3.0/10]

Βαθμολογία Επισκεπτών: [0.0/10]




Κριτική SevenArt:

Προβλήθηκε για πρώτη φορά στο πρόσφατο Φεστιβάλ Βερολίνου, την είδα εκεί, επιβεβαιώνοντας τις χαμηλές μου προσδοκίες. Πρόκειται για μία από τις αδιάφορες ταινίες της νέας κινηματογραφικής σεζόν.
Η επιθυμία του νεαρού Georges Duroy ν’ αναρριχηθεί στα υψηλά στρώματα της γαλλικής κοινωνίας των αρχών του 20 αιώνα δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια παραλλαγή της ιστορίας του Δον Ζουάν. Ο Georges Duroy εκμεταλλεύεται στο έπακρον τα εξωτερικά του χαρίσματα, ερωτοτροπώντας, όπως οι περιστάσεις το επιτάσσουν, με τις συζύγους μιας κλειστής παρέας μεγαλοαστών, που ελέγχουν την οικονομική και πολιτική κατάσταση στη Γαλλία και τις αποικίες της.
Είναι παρατηρητικός και απίστευτα πανούργος. Καταφέρνει με σαγηνευτική πειθώ να ρίχνει τα θηράματα του, από την άλλη μεριά όμως είναι ανάξιος να ανταποδώσει ότι απλόχερα εισπράττει. Παίζει μόνο για να κερδίσει.
Δεν χωράει κριτική στο έργο αυτό. Το τέλος είναι όλα τα λεφτά. Οι σκηνοθέτες Declan Donnellan και Nick Ormerod νομίζουν ότι θα μας συγκινήσουν και θα μας πείσουν ότι ο νεαρός ήταν αναγκασμένος να πορεύεται με αυτό τον τρόπο, γιατί γεννήθηκε φτωχός αλλά όχι τίμιος, και είναι κρίμα κι άδικο να ξαναγυρίσει στη φτώχεια που δεν αντέχει.
Υπάρχουν σκηνές έντονα θεατρικές (άλλωστε οι δημιουργοί της ταινίας έχουν θεατρική παιδεία) αλλά και άκρως απογοητευτικές μέσα σε σαλόνια και κρεβατοκάμαρες. Δεν μπορεί επ’ ουδενί να εισπράξει ο θεατής το “εσωτερικό εγώ” των αξιόλογων πρωταγωνιστών γιατί απουσιάζει το σκηνοθετικό όραμα και το στιβαρό σενάριο.
Αντίθετα ο Ρόμπερτ Πάτινσον στέκεται γερά στα πόδια του, μια και οι στιγμές που φωνάζει και χτυπιέται και εν γένει είναι εκτός εαυτού, δείχνουν ότι διαθέτει υποκριτική γκάμα ευρύτερη από ταινίες όπως το “Λυκόφως” ή σαν κι αυτή εδώ. Ιδανική η επιλογή του Κρόνενμπεργκ να τον επιλέξει ως κεντρικό πρόσωπο στο “Cosmopolis” που είδαμε στις Κάννες, και απ’ ότι μαθαίνω βρίσκεται στις βασικές προτιμήσεις του Βέρνερ Χέρτζογκ για τη νέα του ταινία.
Εύκολος ο ρόλος για την Ούμα Θέρμαν και για την πάντα εξαίρετη Κριστίν Σκοτ Τόμας.


http://www.sevenart.gr/images/star3.gifhttp://www.sevenart.gr/images/star3.gifhttp://www.sevenart.gr/images/star3.gif (3/10)
Ιάκωβος Γωγάκης

Κριτική Ταινίας: Η Πωλίν στην Πλαζ (1983)

Η Πωλίν στην Πλαζ (Pauline à la plage), Ερίκ Ρομέρ, 1983
Θα μ' αγαπάς σαν καλοκαίρι και σαν παιδί, μα θα μου φύγεις με τ' αγέρι και τη βροχή”. Τους στίχους του Γιώργου Παπαστεφάνου θα μας θυμίσει ο σπουδαίος Γάλλος Ερίκ Ρομέρ, ίσως στην πιο παράξενη ερωτική κωμωδία που έγινε ποτέ. Έξι οικείοι χαρακτήρες που υποφέρουν από τη διαρκή αναζήτηση της συναισθηματικής τους γαλήνης, θα αποκαλυφθούν κάτω από το φως του θέρους, στο ονειρικό τοπίο των νορμανδικών ακτών. Η έφηβη Πωλίν επισκέπτεται την πρόσφατα χωρισμένη θεία της, την Μαριόν, και από τις συμπτώσεις και τις συγκυρίες που ακολουθούν θα συναντηθούν με διάφορα πρόσωπα του παρελθόντος και του παρόντος.
Ο Ρομέρ δείχνει αρχικά ότι συνωμοτεί εις βάρος μας, ότι μας παραπλανεί. Μας κάνει να πιστέψουμε ευφυώς ότι πρόκειται για ανάλαφρο παραμύθι, όταν ξετυλίγει ακόμα και με λεκτική απλότητα το ερωτικό γαϊτανάκι. Με υπαινιγμούς και στη συνέχεια με ξεκάθαρη σαφήνεια φτάνει στο απόγειο ενός φιλοσοφικού μανιφέστου, λέγοντας δύο-τρεις πικρές αλήθειες μέσα από τα λάθη των αποτυχημένων ηρώων του. Το να ζήσουμε γαλήνια δεν είναι ανέφικτο, αλλά εμείς οι ίδιοι με την πολύπλοκη σκέψη μας δυσκολεύουμε τους εαυτούς μας. Όσοι αναζητούν το εφήμερο ως διέξοδο των προβλημάτων τους είναι καταδικασμένοι να βασανιστούν, γιατί η απληστία απέναντι σε όσους μας αγαπούν και η επιφανειακή σεξουαλική ικανοποίηση δεν μπορεί να προσφέρει σε βάθος χρόνου μεγάλες προσδοκίες.
Η Πωλίν τελικά δεν είναι το κεντρικό πρόσωπο αλλά σε αυτήν ο Ρομέρ επενδύει. Στην αγνότητα των εφηβικών συναισθημάτων, σε αντίθεση με την Μαριόν που θα αυτοεγκλωβιστεί από τις επιθυμίες της, θα σνομπάρει την αληθινή αγάπη που της προσφέρει ο Πιέρ και ο εγωισμός της θα την κάνει δυστυχισμένη.
Μην περιμένετε από τον Ρομέρ να σας συναρπάσει με την σκηνική δράση και τα εφέ. Ποτέ δεν το έχει επιχειρήσει άλλωστε. Είναι έργο πάθους και πολύπλοκης σύλληψης, που καταγράφεται περίτεχνα με τον πιο απλό τρόπο.
ΙΑΚΩΒΟΣ ΓΩΓΑΚΗΣ

Φεστιβάλ Καννών 2012: Κριτική Cosmopolis

65o Φεστιβάλ Καννών: Συναρπάζει το 'Cosmopolis'

Φεστιβάλ | 25 Μαΐου 2012 | SevenArt.gr





Του Ιάκωβου Γωγάκη(gogakis@sevenart.gr)
Ο Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ βρίσκει ξανά τον παλιό καλό εαυτό του. Με το “Cosmopolis” κλείνει εδώ στις Κάννες μια άτυπη τριλογία αμερικανικών ταινιών του διαγωνιστικού τμήματος, που έχουν ως φόντο τις ταυτόσημες κοινές πορείες της ατομικής ηθικής, του σύγχρονου κόσμου και της κρίσης του καπιταλιστικού οικοδομήματος.
Αν ο Άντριου Ντομινίκ με το “Killing them Softly” και ο Βάλτερ Σαλες με το “Στο Δρόμο” προκάλεσαν μια σύγχυση για τον επιδιωκόμενο στόχο τους, ο Κρόνενμπεργκ πετυχαίνει να τον θίξει με ευκρίνεια και σαφήνεια. Πιάνει ξανά το νήμα της προσωπικής πτώσης και της κοσμογονικής αποσύνθεσης αλλά αυτή τη φορά τις τοποθετεί πιο έντονα από ποτέ μέσα στο κυρίαρχο καπιταλιστικό πλαίσιο, το οποίο σφυροκοπεί ανελέητα. Οι μεταλλάξεις του ανθρώπου, ο φόβος και η οργή του είναι αποτελέσματα ενός σύγχρονου τρόπου ζωής, άδικου και μελλοντικά καταδικασμένου.
Ο Κρόνενμπεργκ μέσα από τον κεντρικό του ήρωα μετασχηματίζει τις ανθρώπινες αδυναμίες (πχ αρρωστοφοβία) τις οποίες ερμηνεύει ως την παθογένεια του ιδεολογικού συστήματος. Μπορεί να χαρακτηριστεί σύμπτωση το γεγονός πως η ιστορία έχει κάποιες ομοιότητες με το “Holy Motors” του Λεό Καράξ που προβλήθηκε πριν δυο μέρες. Μόνο όμως στο γεγονός πως και δύο έχουν ως πυρήνα των ιστοριών τους έναν άντρα που ζει ουσιαστικά μέσα σε μια λιμουζίνα.
Ο ήρωας του Κρόνενμπεργκ, τον οποίο ερμηνεύει επιτυχημένα ο Ρόμπερτ Πάτινσον, έχει όλες τις ευκολίες που μπορεί ο ανθρώπινος νους να φανταστεί. Η λιμουζίνα είναι εξοπλισμένη με τεχνολογία που συναρπάζει. Εκεί μέσα κλείνει τις δουλειές του, εκεί κάνει τις ιατρικές του εξετάσεις, μέσα εκεί θα υποδεχθεί τις ερωμένες του. Μηχανικό σεξ χωρίς ο ίδιος να κουνηθεί από το κάθισμα του.
Αλλά ταυτόχρονά γνωρίζει ότι όλα αυτά είναι πρόσκαιρα, επιφανειακά. Η τεχνολογία και το χρήμα, η κοινωνική ανισότητα που όλο και αυξάνει, θα φέρει τη βία και την αναρχία. Ο ήρωας του συνειδητά αποσύρεται στο μοναχικό κλειστοφοβικό χώρο της λιμουζίνας, άλλωστε διαθέτει την αυτογνωσία του τι συμβαίνει στον περίγυρο του, αλλά η κατακερματισμένη του προσωπικότητα ως αποτέλεσμα μιας ζωής που εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να ελέγξει, τον κάνει δυστυχή και εσωτερικά απελπισμένο.
Ο “Spider” του 2002 ξανά στο προσκήνιο, εδώ πιο ακραίος, και πιο ξεκάθαρος. Ίσως κατηγορηθεί και πάλι ο Καναδός σκηνοθέτης ότι μένει μόνο σε μια πολιτική θεώρηση των πραγμάτων, αγνοώντας την κινηματογραφική αισθητική. Το “Cosmopolis” διαθέτει και αισθητική αξία, σίγουρα σκαλοπάτια πιο πάνω από την πρόσφατη “Επικίνδυνη Μέθοδο”.
Είναι δεδομένο πως θα διχάσει τους πάντες. Πιστεύω τελικά όμως πως θα εκτιμηθεί από κοινό και κριτικούς το επόμενο διάστημα, ίσως φτάσει να διεκδικεί και σημαντικά βραβεία. Δεν είναι το έργο που προκαλεί τον ενθουσιασμό μας, δεν είναι ούτε η καλύτερη ταινία που είδαμε στο 65ο Φεστιβάλ Καννών. Συγκαταλέγεται όμως στην καλύτερη πεντάδα.
Βαθμολογία: 3.5/ 5

Φεστιβάλ Καννών 2012: 6η μέρα

65o Φεστιβάλ Καννών: Μέρα Έκτη

Φεστιβάλ | 22 Μαΐου 2012 | SevenArt.gr





Του Ιάκωβου Γωγάκη(gogakis@sevenart.gr)
Με τον Κεν Λόουτς να βρίσκεται σε κέφια και να καταπιάνεται για πολλοστή φορά με λαϊκούς ήρωες της διπλανής πόρτας που βιώνουν δύσκολες καταστάσεις συνεχίστηκε η έκτη μέρα του 65ου Φεστιβάλ Καννών. Είχε προηγηθεί ο 89χρονος Αλέν Ρενέ με το "Ακόμα δεν έχετε δει τίποτα!".
Στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα, δύο σκληρές κοινωνικές ταινίες από τη Λατινική Αμερική κλέβουν την παράσταση.
Eπίσημο Διαγωνιστικό
The Angels' Share (Μ. Βρετανία)
Στο "The Angel's Share", ο Λόουτς ακολουθεί με την κάμερα του έναν νεαρό Σκωτσέζο που δεν έχει εργαστεί ποτέ του, αλλά μπλέκεται σε καβγάδες, έχει κάνει και φυλακή, ταυτόχρονα αναλογίζεται και την μετέπειτα ζωή του, την γυναίκα και το νεογέννητο παιδί του. Ψάχνει τρόπο να αλλάξει ρότα στη ζωή του. Ένα τυχαίο περιστατικό τον οδηγεί σε γευστικές δοκιμές ουίσκι κσι εκεί ανακαλύπτει ότι έχει ταλέντο. Αλλά ο μοναδικός τρόπος για να επιτύχει τον σκοπό του δεν είναι άλλος από μια πράξη που ξεπερνά την νομιμότητα. Κλέβει με την βοήθεια τεσσάρων συνοδοιπόρων του ουίσκι συλλεκτικό μεγάλης αξίας. Στόχος του είναι να το πουλήσει με αντάλλαγμα λίγα χρήματα και μόνιμη δουλειά.
Ο 75χρονος Λόουτς είναι συνεπής σε ό,τι έχει δηλώσει, εξακολουθεί την εντονότερη ενασχόληση του με τις περιπέτειες των αντιηρώων της κοινωνίας, ενω επηρεασμένος ακόμη περισσότερο τα τελευταία χρόνια από τον ιταλικό κινηματογράφο του ‘40 και ‘50 δεν αφήνει ούτε λεπτό τον νεαρό ήρωα του. Δεν θυμάμαι αν υπάρχει έστω και μία σκηνή χωρίς τον Ρόμπι. Η ταινία του έχει στιγμές ασυγκράτητου γέλιου, ορίζει έξοχα το τι εστί κοινωνικός ρεαλισμός και δίνει παράλληλα μια εικόνα σύγχρονης ζωής βίαιης, που δεν χαρίζει κάστανα, έτοιμης να συντρίψει τον αδύναμο και να μην αφήσει περιθώριο επανόρθωσης των λαθών με μια δεύτερη ευκαιρία.
Το σενάριο ανήκει στον επί δεκαπέντε χρόνια συνεργάτη του Λόουτς, Πολ Λάβερτι (πρώτη τους ταινία το "Τραγούδι της Κάρλα" το 1996).
Μην περιμένετε κάποιο αριστούργημα. Δεν είναι. Καμιά φορά όμως, όπως τώρα, δεν χρειάζεται να δούμε την απόλυτη ταινία για να αναγνωρίσουμε την αξία της. Το "The Angel's Share" είναι εύστοχο, γρήγορο, διασκεδαστικό, και πιστεύω θα αρέσει στους περισσότερους.

Ένα Κάποιο Βλέμμα
Λευκός Ελέφαντας (Αργεντινή)
Εικόνες σκληρές και δυστυχώς σύγχρονες, που προκαλούν θυμό και εκνευρισμό για το γεγονός ότι δεν έχει αλλάξει προς το καλύτερο η ζωή των φτωχών και εξαθλιωμένων στις χώρες της Λατινικής Αμερικής.
Ο "Λευκός Ελέφαντας" ασχολείται ρεαλιστικά με την καθημερινότητα δύο ιερέων, του Τζουλιάν και του Νίκολας, και μιας κοινωνικής λειτουργού (την οποία ερμηνεύει η Μαρτίνα Γκούσμαν), σε μια παραγκούπολη έξω από το Μπουένος Άιρες.
Εκεί όπου όλοι παίζουν τη ζωή τους κορόνα γράμματα. Έχουν να αντιμετωπίσουν επικίνδυνες καταστάσεις, για να υπερασπιστούν το αυτονόητο. Την ανθρώπινη ύπαρξη. Ο 41χρονος Πάμπλο Τραπέρο σκύβει και προσεγγίζει με ιδιαίτερη σαφήνεια πραγματικές καθημερινές ιστορίες, αποκομμένες από το προβεβλημένο κομμάτι της Αργεντινής. Η εγκληματικότητα, οι ασθένειες, η φτώχεια και η ανυπαρξία του κράτους δικαίου μπαίνουν στο στόχαστρο του. Ο παραλογισμός σε όλο του το μεγαλείο όταν ανυψώνονται τεράστια κτίρια μέσα σε γειτονιές με ανεπίλυτα κοινωνικά ζητήματα. Θα μπορούσε ο Τραπέρο να το προσέγγιζε και σαν ντοκιμαντέρ. Η ταινία θα προβληθεί σύντομα και στη χώρα μας.

After Lucia (Μεξικό)

Ένα φιλμ που χρήζει ιδιαίτερης αναφοράς και ίσως ό,τι καλύτερο έχουμε δει σ’ αυτή την κατηγορία. Έρχεται από το Μεξικό και τον νεαρό σκηνοθέτη Μισέλ Φράνκο.
Μια μαθήτρια υπόκειται σωματικό και ψυχικό βασανισμό από τους συμμαθητές της, όταν κυκλοφορεί ένα βίντεο τη στιγμή της σεξουαλικής συνεύρεσής της με έναν συνομήλικο της. Είναι υποχρεωμένη να απολογηθεί, να χλευαστεί και τελικά να απομονωθεί από τον κοινωνικό περίγυρο. Κάτι παρόμοιο είχαμε δει στις ελληνικές αίθουσες πριν μερικές βδομάδες στο ανάλαφρο νορβγηγικό "Άναψέ με".
Εδώ, δεν υπάρχει διάθεση για αστεϊσμούς. Το κορίτσι δεν αντιδρά. Αντίθετα, από φόβο γίνεται πειθήνιο όργανο της ίδιας της κοινωνίας. Εξαιρετικοί οι συμβολισμοί του σκηνοθέτη για την ψυχοσύνθεση των ανθρώπων που χαίρονται με τη δυστυχία του άλλου, με την αίσθηση της υπεροχής έναντι της υποταγής. Κάτι μου λέει πως όλο και κάποιο βραβείο θα μαζέψει η ταινία του Φράνκο. Θα επανέλθω σύντομα με εκτενή κριτική.

Φεστιβάλ Καννών 2012: Αγάπη Χάνεκε

65o Φεστιβάλ Καννών: Μέρα Πέμπτη

Φεστιβάλ | 21 Μαΐου 2012 | SevenArt.gr





Του Ιάκωβου Γωγάκη(gogakis@sevenart.gr)
Οι Γάλλοι διοργανωτές για μια ακόμη φορά πιάστηκαν ανέτοιμοι να διαχειριστούν την βροχόπτωση του τελευταίου 24ώρου, με αποτέλεσμα την πολύωρη ταλαιπωρία κοινού και δημοσιογράφων. Η έναρξη της επίσημης προβολής της ταινίας του Μίκαελ ΧάνεκεΑγάπη” είχε αρκετή καθυστέρηση, όπως και το “Like someone in love” του Ιρανού Αμπάς Κιαροστάμι για το οποίο θα αναφερθούμε με κριτική μας σύντομα.
Eπίσημο Διαγωνιστικό
Αγάπη (Αυστρία, Γαλλία)

Ο Χάνεκε, τρία χρόνια μετά τη “Λευκή Κορδέλα” που του χάρισε τον Χρυσό Φοίνικα των Καννών, αποδομεί την έννοια της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης σε μια ιστορία ακραία φιλοσοφική και ταυτόχρονα ρεαλιστική αλλά και απαισιόδοξη για τη γήρανση, τον θάνατο και το νόημα της πραγματικής αγάπης.
Σε ένα αστικό παριζιάνικο σπίτι γεμάτο βιβλία, η ευτυχισμένη καθημερινότητα του Τζορτζ και της Άνν θα ανατραπεί όταν η τελευταία (συνταξιούχος καθηγήτρια μουσικής) θα υποστεί μια σειρά από εγκεφαλικά επεισόδια που παραλύουν το ένα της χέρι. Ο Τζορτζ είχε υποσχεθεί στη γυναίκα του πως πότε δεν θα την άφηνε σε ίδρυμα ή σε νοσοκομείο. Βρίσκεται όμως αντιμέτωπος με μια κατάσταση πρωτόγνωρη, δύσκολη και οδυνηρή, όπου ο φόβος και η απόγνωση δοκιμάζουν τις αντοχές του.
Η μεγαλοφυΐα του Αυστριακού δημιουργού να απογυμνώσει σταδιακά το σώμα και την ψυχή της ηρωίδα του, σηματοδοτεί το πέρασμα της σχέσης του ζευγαριού σε ένα άλλο επίπεδο, όπου οι ίσοι καθορισμένοι ρόλοι παύουν να υπάρχουν. Απλουστευμένα, υπάρχει ο ένας που προσφέρει και ο άλλος που υποφέρει. Ο Χάνεκε, όπως πράττει σχεδόν σε όλη του τη φιλμογραφία, δίνει νόημα κι εδώ απόλυτα υπαρξιακό και ακολουθεί τα βήματα του Στρίντμπεργκ σε μια παραλλαγή του έργου “Ο Χορός του Θανάτου”.
Ο παραλογισμός δίνει μάχη να σπάσει τις αντιστάσεις και να συντρίψει τα συναισθήματα. Με τα ιδιαίτερα κοντινά πλάνα του, ο Χάνεκε θέλει και καταφέρνει επιτυχώς να προσδώσει τον φόβο των δύο ηρώων απέναντι σε αυτό που έρχεται, ο καθένας αντιμετωπίζοντας τον με διαφορετικό τρόπο. Υπάρχουν και οι πιο ανάλαφρες στιγμές που σπάνε την δραματική κατάσταση, θυμίζοντάς μας τον Βρετανό σκηνοθέτη Μάικ Λι στο πρόσφατο “Μια χρονιά Ακόμα”.
Καθηλωτικές και συγκλονιστικές οι ερμηνείες των Γάλλων ηθοποιών Ζαν Λουί Τρεντινιάν και Εμανουέλ Ριβά, που δεν θα μας εξέπλητταν οι βραβεύσεις τους το Σάββατο το βράδυ.

Ειδικές Προβολές
Les Invisibles (Γαλλία)

Ο ιδιαίτερος δημιουργός Σεμπάστιεν Λίφσιτζ στο δίωρο του ντοκιμαντέρ, επιλέγει ομοφυλόφιλους άντρες και γυναίκες που γεννήθηκαν την περίοδο του Μεσοπολέμου και εξηγούν μπροστά στο φακό όλα τα στάδια της ζωής τους. Τους φόβους τους, τις επιθυμίες τους, την αίσθηση της ελευθερίας όταν είσαι ο εαυτός σου χωρίς ταμπού και ενοχές.
Οι συνεντευξιαζόμενοι μιλούν μπροστά στο φακό χωρίς την εμφανή παρουσία του συνεντευκτή. Ένας γκέι βοσκός, ένα ζευγάρι αντρών άνω των 80, ένα ακόμα κοντά στα 60 και δύο γυναίκες ακτιβίστριες. Δεν έχουν να κρύψουν τίποτα, αντίθετα μέσα από την πηγαία τους αισιοδοξία μεταφέρουν στις νεότερες γενιές το μήνυμα της σεξουαλικής απελευθέρωσης