ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΦΟΙΒΟΥ ΔΕΛΗΒΟΡΙΑ ΣΤΟΝ ΙΑΚΩΒΟ ΓΩΓΑΚΗ

ΦΟΙΒΟΣ ΔΕΛΗΒΟΡΙΑΣ

Ένα απρόοπτο συμβάν και η ακύρωση της μίας από τις τρεις συναυλίες στη μουσική σκηνή Εναλλάξ στη Λευκωσία δε στάθηκε ικανό να πτοήσει τον αγαπητό τραγουδοποιό για να μας μιλήσει από τον « Αόρατο Άνθρωπο» μέχρι την Αθήνα και τον έρωτα.

Συνέντευξη στην Εφημερίδα Αλήθεια Κύπρου

στον Ιάκωβο Γωγάκη

Ο « Αόρατος Άνθρωπος» χαρακτηρίστηκε και από σένα και από όσους σε παρακολουθούν χρόνια,  ως ένας δίσκος με εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά από τις προηγούμενες δισκογραφίες σου. Κάποιοι έσπευσαν απο τις πρώτες μέρες να δείξουν την προτίμησή τους σε τραγούδια του παρελθόντος και κάποιοι άλλοι να την χαρακτηρίσουν ως την πιο ώριμη δουλειά σου.

Πως προέκυψε αυτή η ανάγκη σου να ξεφύγεις με άλλον ήχο και με άλλους συνεργάτες

Όταν έγραφα τα τραγούδια για τους προηγούμενος δίσκους, για τον « Χάλια», τον» Καθρέφτη και τον « Έξω», είχα ακόμα , μια φρεσκάδα, μέσα από ένα άγνωστο μου συναίσθημα και μια άγνωστη τεχνοτροπία, που σιγά σιγά την έκανα δική μου. Δηλαδή ήθελα να είναι τραγούδια

 « κινηματογραφικά», σαν ταινίες μικρού μήκους, και με δράση σαν μικρά διηγήματα. Από ένα σημείο και μετά αισθάνθηκα πως το είχα παρακάνει με αυτό, είχα την ανάγκη να δοκιμάσω κάτι που δεν ξέρω, σε κάτι που δεν είμαι ασφαλής. Ήθελα να ξεκινήσω πρώτα από την μουσική. Αυτή να λέει την ιστορία με έναν τρόπο κινηματογραφικό, και μετά τα λόγια να ακολουθούν. Αυτό έγινε τελικά, και κάπως έτσι προέκυψε ο « Αόρατος Άνθρωπος»

Ενώ ανέκαθεν έγραφες κομμάτια βασισμένα στη ζωή σου, για τον πατέρα και τη μητέρα σου για μια σχέση από το παρελθόν, στον τελευταίο σου δίσκο αισθάνεται κανείς πως ο Φοίβος Δεληβοριάς θέλει να μιλήσει για κάτι πολύ δικό του, πολύ προσωπικό.

Όλα όσα αναφέρα πριν για νέα ακούσματα στον ήχο και την μουσική, σίγουρα είναι αποτέλεσμα της ανάγκης μου να ξεφύγω από την ασφάλεια μου, αλλά έπαιξε σημαντικό ρόλο και ένας χωρισμός. Εκείνη την εποχή το να γράφω τραγούδια για τους άλλους δε μου έλεγε κάτι, γιατί ζούσα μια δική μου  ιστορία, ήθελα να θεραπευτώ από αυτό που περνούσα και ο δίσκος αυτός καλύπτει τις δικές μου ανάγκες. Όλα τα τραγούδια μιλάνε για ένα πρόσωπο που δεν είναι εκεί.

Τι είναι για σένα ένας « Αόρατος Άνθρωπος »

Είναι αυτός που κοιτάζει τους άλλους χωρίς να τον κοιτάνε αυτοί. Αυτός δηλαδή που ενώ οι άλλοι ζουν με βάση τα τικ της καθημερινότητας τους, και ζουν ανυποψίαστοι στη μοναξιά τους, αυτός μπορεί να τους δει. Μπορεί να δει την κρυφή τους αλήθεια.

Απ’ την άλλη αόρατοι έχουμε γίνει όλοι μας πια, μέσα από το ίντερνετ, είμαστε όλοι δικτυωμένοι, και υπάρχουν ένα σωρό αόρατα μάτια που μας κοιτάζουν, όπως και εμείς αόρατα κοιτάζουμε τους γύρω μας

Αναφέρθηκες στο ίντερνετ. Έγραψες ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο πρόσφατα με αφορμή την ταινία Social Network που αναφέρεται στη ζωή του ιδρυτή του facebook. Είναι αθώα τα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης?

Δεν τα συμπαθώ για πολλούς λόγους. Έχουν ενδυναμώσει δύο πολύ αρνητικά στοιχεία του ανθρώπου. Το ένα είναι η κολακεία, δηλαδή αν είσαι «φίλος» στο twitter ή στο facebook και σε παρακολουθούν εκατοντάδες άτομα παύει και η έννοια της κριτικής και η έννοια της ειλικρίνειας. Δεν μπορείς να τους μιλήσεις με την ίδια ευθύτητα. Το άλλο είναι ότι υπάρχει ένας υφέρπον φασισμός όπου ο καθένας είναι ελεύθερος μέσα στην ανωνυμία. Δηλαδή ένας τύπος μπορεί να μιλήσει  άσχημα απέναντι στον άλλο, χυδαία και να μην μπορείς να κάνεις αληθινό διάλογο.

Αλλά αυτή η ιστορία με το ίντερνετ έχει και θετικά. Μου άνοιξε και πάρα πολύ τους ορίζοντες. Παλιά μαθαίναμε πως βγήκε κάτι καινούργιο αλλά δεν μπορούσαμε να το βρούμε στα δισκάδικα. Με το youtube βλέπεις πως έπαιζε μια μπάντα λίγες μέρες ή ώρες πιο πριν. Η όλη κατάσταση με το ίντερνετ έχει βοηθήσει γενικότερα την αισθητική της εναλλακτικής μουσικής σκηνής στην Ελλάδα, και των νέων παιδιών που τώρα αποφασίζουν να ασχοληθούν πρώτη φορά.

Πριν μερικά χρόνια είχες πει πως υπάρχουν πολλοί λόγοι για να συνεχίσεις να γράφεις. Για την οικογένεια σου, για τους ανθρώπους γύρω σου. Μετά από 7 δίσκους εξακολουθούν να υπάρχουν αυτά τα ερεθίσματα?

Ναι κάθε φορά που τελειώνουν τα 12 τραγούδια ενός δίσκου, βρίσκω ότι κάτι άφησα πίσω για ένα γεγονός, για μια παράσταση, ή για ένα πρόσωπο. Πιστεύω πως είναι ανεξάντλητη η επικαιρότητα και  το παρόν αλλά και οι μικρολεπτομέρειες της ζωής

Μεγάλωσες Καλλιθέα, μετακόμισες στο Κολωνάκι, ζεις τα τελευταία χρόνια στο Παγκράτι. Μένεις δηλαδή « πιστός» κάτοικος του κέντρου.

Πιστεύεις πως αυτή η μορφή που έχει πάρει η πόλη της αξίζει?

Οι πολιτικές έφεραν αυτό το αποτέλεσμα. Δεν ήρθε ξαφνικά από μόνο του. Αν ανήκεις στους ανθρώπους που έβλεπαν την πόλη τους με αγάπη, με ρομαντισμό, με ένα δημιουργικό πείσμα, ντρέπεσαι να βλέπεις το καταθλιπτικό, το αλληλοσπαραχτικό. Ήδη από την πτώση της Δικτατορίας, δεν ενδιαφέρθηκε κανείς να κάνει μια καλύτερη πόλη, καλύτερους πολίτες,  μια γρήγορη αρπαχτεί γινότανε.

Όταν είπε ο Πάγκαλος το « Μαζί τα φάγαμε » εσένα σε βρήκε σύμφωνο. Βλέπεις αυτό το ξεσάλωμα να έχει τελειώσει? Θα υιοθετούσες αυτό που λέγεται πως η Ελλάδα περνάει σε μια μετά-μεταπολιτευτική περίοδο?

Δεν συμφωνώ  με τον τρόπο που το έθεσε ο  Πάγκαλος, το θεωρώ πολύ κυνικό, αυτοί που κυβερνάνε για χρόνια να λένε αυτό το πράγμα. Είναι ντροπή. Οι πολιτικοί έχουν πολύ μεγαλύτερη ευθύνη. Από την άλλη είμαστε και εμείς «ψάρι» αθώοι πολίτες? πόσοι αντιστάθηκαν στο χρηματιστήριο, πόσοι δεν μεγαλώνουν τα παιδιά τους ακριβώς με την λογική να πάνε να βρουν έναν γνωστό για να βολευτούν. Υπάρχει μια υποκρισία την οποία και ο κόσμος την ακολουθεί, αλλά σίγουρα δεν μπορεί να φταίει  ένας που του μαθαίνανε να ζει έτσι.

Αυτό που βλέπω ότι μπορεί να διορθώσει τα πράγματα είναι η ατομική ευθύνη, να πάρει ο καθένας την ευθύνη των πράξεων του και να μην τη φορτώνει στον άλλο.

Πως κρίνεις τη στάση των ανθρώπων του πνεύματος και του πολιτισμού στις εξελίξεις?

Έπαιρναν ένα σίγουρο θέμα, το οποίο δεν ενοχλούσε κανέναν μάζευαν και 400 υπογραφές, έκαναν και μια συναυλία στο Ολυμπιακό Στάδιο. Ήταν και αυτοί μέρος του συστήματος και τώρα έχουν λουφάξει.

Έχει λουφάξει και η αριστερά?

Η αριστερά έχει παίξει και ρόλο μέσα σε όλο αυτό το πράγμα, ήταν και πολύ υποκριτική. Ένα απλό παράδειγμα, οι καταλήψεις στα πανεπιστήμια στα οποία έχει ενεργό ρόλο η αριστερά, τις παρακινεί για να εκβιάσει εξελίξεις. Έχει φέρει κάποιο αποτέλεσμα? Δεν έχει αλλάξει το πανεπιστήμιο, όλοι πληρώνουν ένα σωρό λεφτά στα φροντιστήρια και στο εξωτερικό που στέλνουν τα παιδιά τους, και μέσα στα πανεπιστήμια παραμένει ένα κράτος εν κράτη των «αριστερών». Είναι πολύ κυνικές αυτές οι δυνάμεις.

Πολλοί σπρώχνουν τα νέα παιδιά να φύγουν από την Ελλάδα. Εσύ τι θα τους συμβούλευες?

Έχει μια λογική αυτό. Αν ήμουνα εγώ τώρα 15 ετών, και ήθελα να ασχοληθώ με την μουσική, με αυτές τις συνθήκες δεν ξέρω αν θα μπορούσα ή αν είχα την δυνατότητα να την κάνω στην Ελλάδα. Εκεί( στην Ελλάδα) δε σε βοηθάνε ούτε οι πνευματικοί άνθρωποι, ούτε τα πολιτικά συστήματα. Υπάρχουν δύο δρόμοι ή ο πιο επαναστατικός ο οποίος ωριμάζει και γίνεται με τα χρόνια, δεν γίνεται γιατί το λέει ένας κομματικός σχηματισμός ή ο δρόμος που ανέφερα πριν και πιστεύω αυτόν της ατομικής ευθύνης. Είναι τα πράγματα άθλια, θα κάνω καλύτερα τη δουλειά μου.

Έχεις βρει τον « προορισμό » σου?

΄

(χαμόγελο) Δεν είμαι σίγουρος για αυτό. Άλλες φορές με αγγίζουν πνευματικά και  μεταφυσικά ζητήματα και χάνομαι, άλλες το κοινωνικό είναι αυτό που βράζει μέσα μου και θέλω να βρίσκομαι εκεί που γίνεται ένα γεγονός το οποίο με ευαισθητοποιεί. Το ερωτικό, η εμμονή να προβάλλουμε το σεξουαλικό, η απελπισία του έρωτα, δεν είναι ένα και δύο είναι πολλά ζητήματα που πάντα με ενδιέφεραν.

Στη Κύπρο έρχεσαι σχετικά συχνά. Εκτός από τις συναυλίες είχες το χρόνο να την επισκεφτείς. ποια γνώμη έχεις σχηματίσει.

Κοίτα, είναι μια παράξενη κοινωνία η Κύπρος στην οποία συναντάς από πολύ συντηρητικά στοιχειά, που τα βλέπω σε διάφορα μουσικά σχήματα να ανακυκλώνουν μια μουσική του 80 ή του 90. Και διερωτώμαι. Δεν θέλουν να αλλάξουν να προτείνουν μια άλλη πλευρά? Απ την άλλη τα ίδια τα πρόσωπα έχουν μια σπίθα και μια ευφυΐα που σε εκπλήσσει. Η Κύπρος είναι σταυροδρόμι. Βλέπεις τα σούπερ μοντέρνα κτίρια που στην Αθήνα δεν υπάρχουν, αλλά και μια ανατολή μια ραθυμία έναν παλιό ελληνικού Πολιτισμό που έχει εξαφανιστεί και αυτός από την Αθήνα. Είναι ένα πολύ μοναδικό μέρος, με ενδιαφέρει η Κύπρος γιατί μεγαλώνει διαφορετικά από τον υπόλοιπο Ελληνισμό.

ΤΙΤΛΟΙ ΤΕΛΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΣΤΑΡ ΕΛΙΖΑΜΠΕΘ ΤΕΪΛΟΡ

  

Του Ιάκωβου Γωγάκη

Πέμπτη, 24 Μάρτιος 2011

Ο χαρακτηρισμός «Βασίλισσα του Χόλιγουντ» είναι πέρα για πέρα δίκαιος. Με τη φινέτσα μιας πραγματικής σταρ ακόμα και λίγο πριν αφήσει την τελευταία της πνοή στα 79 της χρόνιας σε νοσοκομείο του Λος Άντζελες όπου εισήχθη με συμπτώματα καρδιακής ανεπάρκειας, η Ελίζαμπεθ Τέιλορ ήταν και θα παραμείνει ένα από τα λίγα πρόσωπα του παγκόσμιου θεάματος με απίστευτη απήχηση. Δεν έχει σημασία αν είναι ή δεν είναι ισάξια της Κάθριν Χέμπορν ή της Μέρλιν Ντίτριχ.

Η Ελίζαμπεθ Τέιλορ με τις δυνατές της ερμηνείες, με την έντονη προσωπικότητά της και τη θυελλώδη προσωπική της ζωή συνέβαλε καθοριστικά στο βασικό στόχο του Αμερικανικού Σινεμά. Μέσα από τις ταινίες να βγαίνουν πρόσωπα και ένα σταρ σύστεμ που θα τροφοδοτεί τη βιομηχανία του κινηματογράφου. Αν η Μέρλιν Μονρόε στη σύντομη ζωή της καθιερώθηκε ως πρώτο παγκόσμιο ίνδαλμα η Τέιλορ είχε παρουσία πολλών δεκαετιών και φήμη τεράστια απ' άκρη σε άκρη του πλανήτη.

Στη μνήμη μου φέρνω την κινηματογραφική μεταφορά της «Λυσσασμένης Γάτας» του Τένεσι Ουίλιαμς το 1958 με την Τέιλορ να δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας ως «Μάγκι» παγιδευμένη σε μια πλούσια οικογένεια, πλημμυρισμένη από έντονα αισθήματα, αγάπης και μιζέριας, ανέδειξε απόλυτα όλα τα διαχρονικά μηνύματα του έργου.

Αξεπέραστη κατά την προσωπική μου εκτίμηση παραμένει η οσκαρική ερμηνεία της στο «Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ». 7 χρόνια αργότερα σε ένα συγκλονιστικό τετ α τετ λεκτικής βίας για τα διαχρονικά θέματα του γάμου με πρωταγωνιστή τον σύζυγό της τότε στη ζωή Ρίτσαρντ Μπάρτον.

Βέβαια προηγήθηκε το 1963 η ιστορική ταινία «Κλεοπάτρα» που την έκανε ευρύτερα γνωστή.

Βιογραφία

Η Ελίζαμπεθ Τέιλορ γεννήθηκε από Αμερικανούς γονείς εγκατεστημένους στη Βρετανία, στις 27 Φεβρουαρίου του 1932 στο Χάμστεντ του Λονδίνου. Βρέθηκε στο Μπέβερλι Χιλς σε ηλικία επτά ετών, όταν τα σύννεφα του πολέμου σκίαζαν την Ευρώπη και η οικογένεια μεταβαίνει στις ΗΠΑ. Φυσικά δεν πέρασε απαρατήρητη.

Έγινε γνωστή ήδη από τα δώδεκά της χρόνια, όταν πρωταγωνίστησε στο "National Velvet" (1944), έχοντας ξεκινήσει την καριέρα της ένα χρόνο νωρίτερα από το "Σιωπηλό Κατήγορο". Κατά τη δεκαετία του '50 αναδείχθηκε σε απόλυτη σταρ του αμερικανικού κινηματογράφου.

Κέρδισε δύο φορές το Όσκαρ, το πρώτο το 1960 για το «Ζήσαμε στην Αμαρτία» του Ντάνιελ Μαν και το δεύτερο το 1966 για το ρόλο της Μάρθα στη μεταφορά του θεατρικού του Έντουαρντ Άλμπι «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» από τον Μάικ Νίκολς, όπου συμπρωταγωνιστούσε με τον άντρα της ζωής της, Ρίτσαρντ Μπάρτον.

Από τις ταινίες που πρωταγωνίστησε ξεχωρίζουν το «Μια Θέση στον Ήλιο», του 1951, «Ο Γίγας» του 1955, η «Λυσσασμένη Γάτα» του Ρίτσαρντ Μπρουκς επάνω στο έργο του Τένεσι Ουίλιαμς (όπου άφησε εποχή ως Μάγκι πλάι στον Πολ Νιούμαν) και το «Ξαφνικά Πέρυσι το Καλοκαίρι» (επίσης από έργο του Ουίλιαμς με συμπρωταγωνιστές τους Κάθριν Χέπμπορν και Μοντγκόμερι Κλιφτ) στα 1958 και 1959 αντίστοιχα, ενώ πολλοί θυμούνται την «Κλεοπάτρα» της, την πανάκριβη για την εποχή της υπερπαραγωγή του Γιόζεφ Μανκίεβιτς, όπου συμπρωταγωνιστούσε με τον Ρίτσαρντ Μπάρτον, με τον οποίο συναντήθηκαν στα ίδια πλατό για περισσότερες από δέκα φορές, ενώ από τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησε μια από τις πιο πολυσυζητημένες σχέσεις στο Χόλιγουντ.

 Συνολικά η Τέιλορ παντρεύτηκε οκτώ φορές, απέκτησε τέσσερα παιδιά, ενώ με τον Μπάρτον με τον οποίο έκανε δύο γάμους αποτέλεσαν για χρόνια ένα από τα πιο διάσημα κινηματογραφικά ζευγάρια στην ιστορία μια σχέση που (παρά τους περιπετειώδεις χωρισμούς και τους γάμους με άλλα πρόσωπα) κράτησε ως το θάνατο του ηθοποιού το 1984. Πριν από τον Burton ωστόσο, είχε ενωθεί με τα δεσμά του γάμου με τον Conrad Hilton, έπειτα με τον Michael Wilding, ακολούθησε ο Michael Todd και ο Eddie Fisher. O Burton ήταν ο πέμπτος κατά σειρά.

Οι δύο τους παντρεύτηκαν το 1963, έζησαν ένα φλογερό έρωτα, χώρισαν και το 1975 παντρεύτηκαν ξανά. Μετά τον Burton η Taylor παντρεύτηκε άλλες δύο φορές. Toν John W Warner και τον Larry Fortensky.

Eκτός από την ασύγκριτη ομορφιά και την ταραχώδη της ζωή, η Ελίζαμπεθ Τέιλορ ήταν γνωστή και για τη μεγάλη εκστρατεία της κατά του AIDS: Μετά το θάνατο του πολύ καλού της φίλου και ροκ σταρ Rock Hudson, η Taylor ίδρυσε το ίδρυμα κατά του AIDS με την επωνυμία της και έκτοτε επιδόθηκε σε έναν ανηλεή αγώνα κατά της νόσου.

Η εύθραυστη τα τελευταία χρόνια υγεία της θρυλικής ηθοποιού - που εμφανίστηκε για τελευταία φορά στο σινεμά το 1994 στους «Flintstones» και στο εξής δούλεψε για λίγο στην τηλεόραση - την κρατούσε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, ενώ στα εβδομηκοστά ένατα γενέθλιά της τον Φεβρουάριο, ο εκπρόσωπός της ανακοίνωσε ότι θα παρακολουθούσε την οσκαρική τελετή από το νοσοκομείο, όπου νοσηλευόταν.

Βέβαια για πολλά χρόνια πάλευε με το υπερβολικό της βάρος και τον εθισμό της στα ναρκωτικά και την κατάθλιψη.

ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΥΤΑ ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΟΥΣ ΣΧΕΔΟΝ,  ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΑ ΣΤΟ  http://camerastyloonline.wordpress.com/ ΜΕ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΑΙ ΑΠΟ ΤΟ 2009.

Μια Χρονιά Ακόμα (ANOTHER YEAR) του Μάικ Λι, κριτική του Ιάκωβου Γωγάκη 4 / 5

Μ. Βρετανία 2010, 129 Λεπτά

Με τους Λεσλι Μανβιλ, Τζιμ Μπροντμπεντ, Ρουθ Σιν, Ντειβιντ Μπραντλει, Όλιβερ Μαλτμαν

Ένα θεωρητικά ιδανικό ζευγάρι μεσηλίκων ανάμεσα στα προβλήματα των φίλων τους γίνεται η αντανάκλαση μιας γενιάς και ενός κόσμου που βρυχάται από μοναξιά και προσωπικά αδιέξοδα. Ένα ζωηρό πινγκ πονγκ εικόνων, διαλόγων και έντονων συναισθημάτων με καταλυτική παρουσία την φανταστική -εσωτερική ερμηνεία της Λέσλι Μανβιλ (Μυστικά και Ψέματα) και την σεναριακή και σκηνοθετική υπογραφή του Μάικ Λι.

Είναι μια πραγματική σπουδή πάνω στον γνώριμο προβληματισμό του Λι για το τι μπορεί να κρύβεται πίσω από τις ανθρώπινες συμπεριφορές αλλά και τα όρια που πρέπει να τίθενται όταν τα προβλήματα των γύρω μας τα αφήνουμε να επηρεάζουν τη δική μας ζωή.

Όσοι γνωρίζετε τη φιλμογραφία του Βρετανού σκηνοθέτη όσα ανέφερα πιο πάνω θα τα θεωρήσετε ένα ανακάτεμα των μέχρι σήμερα ταινιών του. Μπορεί να είναι εν μέρη και αλήθεια. «Τυχερή και Ευτυχισμένη», «Γυμνός» και στο βάθος στοιχεία που χρησιμοποίησε στο «Μυστικά και Ψέματα».

Θα προσέξετε όμως, πως σε κάθε έργο γίνεται πιο οξύς ακόμα πιο αποκαλυπτικός. Στο «Another Year» ακολουθεί κυκλική αφήγηση που εκ των πραγμάτων δυσκολεύει την επικέντρωση σε κάτι συγκεκριμένο, αλλά η ιστορία και οι ρόλοι έχουν τόσο πολύ μελετηθεί που μπορούμε να μιλήσουμε όπως αναφέραμε για πραγματική σπουδή. Δεν αφήνει τίποτα στο απυρόβλητο ούτε καν το «τέλειο αντρόγυνο».

Οι τέσσερεις εποχές του χρόνου είναι το σημείο εκκίνησης του Τομ( Τζιμ Μπροντμπεντ )και της Τζέρι ( Ρουθ Σιν )που μένουν σε ένα αγρόκτημα στα περίχωρα του Λονδίνου. Αυτός Γεωλόγος, αυτή Ψυχολόγος, με το γιο τους Τζο( Όλιβερ Μαλτμαν) να τους βλέπει σπανίως, η ζωή τους περιστρέφεται από τις καθημερινές ασχολίες και συζητήσεις ενός αγαπημένου ζευγαριού που μετά από δεκαετίες έγγαμου βίου η συνήθεια, και η ρουτίνα έχει γίνει τρόπος ζωής.

Η επίσκεψη πρωτίστως της Μαίρης (Λεσλι Μανβιλ )και δευτερευόντως του Τομ (Πίτερ Γουάιτ) θα δημιουργήσει μια αναπόφευκτη αναταραχή στην οικογένεια. Η Μαίρη με δύο αποτυχημένους γάμους είναι φοβερά ανασφαλής, ενοχική και βαθιά καταθλιπτική. Ο Τόμ με προσωπικά και επαγγελματικά αδιέξοδα να τον κατατρέχουν, βρίσκει διέξοδο στο φαγητό, στο μανιώδες κάπνισμα και στο πότο.

Και για τους δύο ο Τομ και η Τζέρυ εκφράζουν την απόλυτη οικογενειακή ισορροπία.

Φλυτζάνια τσαγιού, ποτήρια κρασιού, το τραπέζι της κουζίνας και το μπάρπεκιου στο κήπο συνθέτουν ένα υπέροχο σκηνικό στο οποίο οι ήρωες του Μαικ Λι θα αποκαλυφθούν και θα μιλήσουν με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο για ότι τους κατατρέχει και ότι τους απασχολεί. Για τις ελπιδοφόρες σχέσεις που καταλήγουν σε φιάσκο και χωρισμό, για την ατεκνία , για την φίλια και τα όρια της, για την κατάθλιψη συνέπεια της μοναξιάς και της γήρανσης, για τον θάνατο μα και για κάτι ακόμα που για τον Μαικ Λι είναι το Α και το Ω σε όλα του τα φίλμ. Ο δρόμος προς την βασική ανθρώπινη επιθυμία….δηλαδή την ευτυχία.

Η πιο λαμπρή ταινία του πρόσφατου Φεστιβάλ Καννών.

Στις Αίθουσες από την Πέμπτη 25/11/2010

Η ΤΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: ΕΙΜΑΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ3.5 / 5

ΕΙΜΑΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ(IO SONO L' AMORE / I AM LOVE) 

Παρουσίαση-Κριτική Ιάκωβου Γωγάκη

Σκηνοθέτης: Λούκα Γκουαντανίνο

Με τους Τίλντα Σουίντον, Φλάβιο Παρέντι, Μαρίζα Μπέρενσον

Δράμα, Ιταλία 2009 120 Λεπτά

http://www.youtube.com/watch?v=TZBrWVvn9xA 

Τι και αν για 50 λεπτά βλέπουμε συνηθισμένες συμπεριφορές των μελών μιας οικογένειας. Τι και αν η υπόθεση του έργου μας φαίνεται συμβατική και οικεία. Πλούσια παντρεμένη γυναικά και μητέρα δύο παιδιών ερωτεύεται τον μικρότερο μάγειρα.

Ο Λούκα Γκουαντάνινο με εκπληκτική χρήση της κάμερας, με μια πανδαισία χρωμάτων, εξαίρετων φωτισμών, και με επιβλητική μουσική υπόκρουση παρουσιάζει μια ιταλική οπερέτα  στα πρότυπα του πρωτομάστορα Βισκόντι στη « Γοητεία της Αμαρτίας» για τον ξεπεσμό των σύγχρονων αστών. Παρά τη γενική εκτίμηση πως το έργο από κάπου το έχουμε ξαναδεί διαθέτει στοιχεία που αξιολογούνται πολύ πάνω του μετρίου.

Αυτή η μακρά διάρκεια περίπου μιας ώρας, με αργούς νωχελικούς ρυθμούς, η αίσθηση ότι η σκηνική δράση έχει σκαλώσει και ως ένα βαθμό η ίδια η υπόθεση, στερούν από το φιλμ τον χαρακτηρισμό «αριστούργημα». Διαθέτει όμως μια άλλου είδους πρωτοτυπία που ξεδιπλώνεται σταδιακά και αποκαλύπτεται το νόημα της πραγματικής αγάπης , απελευθερωμένης από τον ταξικό καθωσπρεπισμό, υπερπηδώντας συζυγικές ενοχές και αμφιταλαντεύσεις. Η ερμηνεία της Τίλντα Σουίντον(με συμμετοχή και στη παραγωγή του φιλμ) είναι ακόμα καλύτερη από αυτήν που της χάρισε το όσκαρ στο « Μάικλ Κλέιτον» και ορθά ο για χρόνια ντοκιμενταρίστας Γκουαντανίνο εστίασε στη Βρετανίδα ηθοποιό.

Βρισκόμαστε στο Μιλάνο. Η ταινία ανοίγει μέσα σε ένα χιονισμένο και ψυχρό τοπίο, σαφέστατος παραλληλισμός με την κατάσταση που βρίσκεται η ηρωίδα του έργου.

Μπροστά σε ένα μεγάλο τραπέζι τα μέλη της οικογένειας θα ακούσουν τον ηλικιωμένο ιδιοκτήτη μιας μεγάλης κλωστοϋφαντουργικής επιχείρησης να αναγγέλλει την αποχώρηση του από την εταιρία και να την αφήνει στο γιό του ( σύζυγο της Έμμας) και στον εγγονό του, όχι όμως και στην εγγονή του. Εν αντιθέσει με την « Οικογενειακή Γιορτή» του Βίντερμπεργκ η δράση του έργου δεν εξελίσσεται στο δείπνο απάνω, αλλά τη στιγμή που εμφανίζεται ο νεαρός σεφ Αντόνιο, συνομήλικος του γιού της Έμμας.

 Η έλξη για τον Αντόνιο δεν είναι μόνο σαρκική. Προέρχονται και οι δύο από τα λαϊκά στρώματα, η Έμμα  έζησε σε ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες στη Ρωσία,  και ο καθένας με τον δικό του τρόπο είναι αναγκασμένος να υπάρχει και να συνυπάρχει με την ιταλική αριστοκρατία.  Η συνάντηση  τους, πρώτα για την Έμμα και δευτερευόντως για τον εραστή της  θα τους ανοίξει  καινούργιους δρόμους που φαίνεται πως για χρόνια επιζητούσαν.

Είναι βέβαιο πως ο σκηνοθέτης όπως αναφέραμε  έχει επιρροές από ταινίες του ιταλικού νεορεαλισμού, αλλά και απ’ όσες επικεντρώνονται στον γάμο από ανάγκη και στην ερωτική επιθυμία για κάποιο άλλο πρόσωπο. Ομοιότητες με την ταινία του Κασσαβέτη « Πρόσωπα» για τον τρόπο που η ανία των πλουσίων τους οδηγεί στη σύναψη εξωσυζυγικών σχέσεων αλλά και από το «Match Point» του Γούντι Άλλεν όσον αφορά την ερωτική σχέση του Κρις και της Νόλα στο σημείο εκείνο που αναδεικνύονταν τα ταξικά χαρακτηριστικά της « παράνομης σχέσης».

Θα αρέσει η στιγμή που η Έμμα μπροστά από ένα πιάτο με γαρίδες θα φαντασιώνεται τον νεαρό σεφ, υπάρχουν όμως δύο άλλα σημεία αρκετά δυνατά. Ο τρόπος που η μικρή της κόρη κάνοντας από νωρίς τη δική της επανάσταση, θα επηρεάσει τη μητέρα της για να ξεφύγει από τα στερεότυπα και τα « πρέπει» της ζωής της, αλλά και η εκπληκτική σκηνή ( από κάθε άποψη) στο τέλος του έργου.

Με την Έμμα  βυθισμένη στο χαμό ενός δικού της ανθρώπου, να βρίσκει την δύναμη να απελευθερώσει την για χρόνια καταπιεσμένη προσωπικότητας της  και να αποκαλύψει στον σύζυγό της, τα αισθήματα της για τον Αντόνιο. Αυτός με τον κυνισμό ενός ανθρώπου που για χρόνια αντιμετώπιζε τη σύντροφό του ως ξεπεσμένης Ρωσίδας που της έδωσε την ευκαιρία να βρεθεί στα « μεγάλα» σαλόνια της λέει « Δεν υπάρχεις». Στην ουσία η Έμμα δεν υπήρχε ποτέ. Ήταν μια χαμένη ψυχή. Απελπισμένη, ούρλιαζε εσωτερικά και παρουσιαζόταν για χρόνια ως  η υπάκουη σύζυγος και μάνα, φτιαγμένη κατ' εικόνα και ομοίωση των επιθυμιών του πλούσιου άντρα της.

Πολλά έτη δουλειάς για αυτό το έργο από τον σκηνοθέτη και την πρωταγωνίστρια, με αρκετές συμμετοχές σε φεστιβάλ και ιδιαίτερος ενθουσιασμός από σινεφίλ εκτός Ιταλίας.

« ΕΙΜΑΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ » ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 30/09/2010

Η ΤΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ:ΤΑ ΟΠΩΡΟΦΟΡΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ 2.5/5

ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: ΝΙΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Με τους Νίκο Κουρή, Λευτέρη Βογιατζή, Αλεξία Καλτσίκη

Κωμωδία, Ελλάδα 2009

Από το  "Πεθαίνοντας στην Αθήνα" , στο "Αθήνα-Κωνσταντινούπολη" και η τριλογία του Παναγιωτόπουλου κλείνει με μια λοξή-αισιόδοξη ματιά σε όσα απογοητευτικά βλέπουμε γύρω μας, έχοντας ως βάση το ομώνυμο βιβλίο του Σωτήρη Δημητρίου.

 

Τα Οπωροφόρα δέντρα και τα φρούτα στην Αθήνα είναι κυριολεκτικά μέσα στα πόδια μας. Πόσοι από μας τα βλέπουν και όμως τα αγνοούν επιδεικτικά . Ο Παναγιωτόπουλος τα τοποθετεί σε πρώτο πλάνο. Τα ρόδια, οι μουριές τα κορόμηλα και τα φραγκόσυκα συνοδεύουν τον “ καρπουζοκέφαλο” βαδιζομανή της πόλης ( Νίκο Κουρή) όπως τον φαντάστηκε ο καθωσπρέπει διανοούμενος-συγγραφέας( Λευτέρης Βογιατζής).

 

Το γέλιο που βγαίνει κατά διαστήματα δένει με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα θλίψης για το κατάντημα της Αθήνας.

 

Η άναρχη δόμηση, η έλλειψη πρασίνου και ελεύθερων χώρων, η βίαιη αστυφιλία, το νέφος και το κυκλοφοριακό για τον συγγραφέα και τον σκηνοθέτη δεν μπορούν να σταθούν ικανά για να καταστρέψουν ότι ανέκαθεν παρήγαγε η "εύφορη Αθηναϊκή κοιλάδα" .

Τα Οπωροφόρα πέρα από την γευστική τους απόλαυση έχουν  συμβολικό χαρακτήρα,  γιατί αντέχουν στα δύσκολα όπως και κάποιοι λιγοστοί  συμπολίτες μας που με τον δικό τους τρόπο δίνουν καθημερινές μάχες για καλύτερη ποιότητας ζωής.

 

Μπορεί ο ήρωας του έργου να είναι ολίγον σαλός αλλά είναι και τυχερός γιατί είναι ξένοιαστος και ζει ελεύθερα. Για τον πολιτικά σκεπτόμενο Παναγιωτόπουλο η ατομική μας ελευθερία είναι ανύπαρκτη από τη στιγμή που εξαρτάται από συμβάσεις και καταναγκασμούς.

Καλοδουλεμένες ερμηνείες και όπως πάντα εξαίρετες μουσικές από τον μόνιμο συνεργάτη του σκηνοθέτη Σταμάτη Κραουνάκη.

Στους Κινηματογράφους από την Πέμπτη 7/10/2010



ΤΟ ΡΟΥΜΑΝΙΚΟ ΦΙΛΜ “ ΣΤΙΣ ΠΑΡΥΦΕΣ” ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΟΝ ΧΡΥΣΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΣΤΟ 51 ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ. ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ATTENBERG ΤΗΣ ΤΣΑΓΚΑΡΗ ΠΗΡΕ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΓΑΛΟ ΒΡΑΒΕΙΟ. Ανταπόκριση Ιάκωβου Γωγάκη

Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η ταινία με την καλύτερη γυναικεία ερμηνεία στο Φεστιβάλ. Πράγματι, το κοινωνικό δράμα του Τζορτζέ Απέτρι “ Στις Παρυφές” εκτός από το πρώτο βραβείο, τιμήθηκε και με βραβείο καλύτερης ερμηνείας γυναικείου ρόλου, στην Άνα Ουλάρου. Άλλωστε όλο το φιλμ περιστρέφεται γύρω της. Θυμίζει την ηρωίδα από την  τριλογία “ Το κορίτσι με το τατουάζ”.
Είναι ο αγώνας ζωής μιας φυλακισμένης κοπέλας που μέσα σε 24 ώρες ειδικής άδειας θα περάσει μέσα από σωματικές και βασανιστικές ψυχικές συμπληγάδες, με στόχο να κάνει μια νέα αρχή. Για να είμαι ειλικρινής το υψηλό επίπεδο ταινιών του διαγωνιστικού τμήματος μας προδιέθεταν για κάποιες άλλες επιλογές για τον Χρυσό Αλέξανδρο( Limbo, The Four Times,Sweet Evil).

Το πολυσυζητημένο Attenberg( που ήδη προβάλλεται στις Αίθουσες) στο οποίο έχουμε κάνει αναφορά και στο παρελθόν( και θα επανέλθουμε λίαν συντόμως) απέσπασε τον Χάλκινο Αλέξανδρο και συνεχίζει την επιτυχημένη του πορεία στα Φεστιβάλ ανά τον κόσμο.
Για πρώτη φορά ως καινοτομία του θεσμού απονέμεται και Χάλκινος Αλέξανδρος ο οποίος δόθηκε σε μία συμπαραγωγή Μεξικού- Δομινικανής Δημοκρατίας και Γερμανίας"Ζαν Ζαντί - Ενας καλός άνθρωπος".Θα λέγαμε εδώ η 5μελής κριτική επιτροπή αποφάσισε με αυτή τη βράβευση να αναδείξει το ζήτημα της μετανάστευσης, μέσα από την ιστορία του μοναχικού Αιτινού Ζαν ο οποίος μεταναστεύει στη Δομινικανική Δημοκρατία για μια καλύτερη ζωή. Εξαιρετική η ερμηνεία του Ζιάν Ρεμί.

Η Κριτική Επιτροπή της Διεθνούς Ομοσπονδίας των Κριτικών Kινηματογράφου (FIPRESCI) έδωσε τα δύο βραβεία της στις ταινίες "Αύριο" του Ρουμάνου Μαριάν Κρισάν και "Άπνοια" του Άρη Μπαφαλούκα.
Παρόν στη Τελετή Λήξης και ο Υπουργός Πολιτισμού Πέτρος Γερουλάνος ο οποίος υποσχέθηκε για το 2011 στήριξη του κινηματογραφικού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με επιπλέον 2.4 εκατομμύρια ευρώ.
Ο  νόμος-πλαίσιο για τον κινηματογράφο (που ομολογουμένως έχει διχάσει τους εμπλεκόμενους)  θα ψηφιστεί μέσα στις επόμενες μέρες όπως ανέφερε χαρακτηριστικά
Πάντως για να είμαστε δίκαιοι, ο νεοεκλεγείς Διευθυντής του Φεστιβάλ Δημήτρης Ειπίδης και οι συνεργάτες, του πέτυχαν το σχεδόν ακατόρθωτο,αν σκεφτεί κανείς τα συσσωρευμένα χρέη και την μικρή χρηματοδότηση. Μπορεί να έλειπαν τα ονόματα κράχτες,να  υπήρχαν μικρές οργανωτικές αδυναμίες, έγινε όμως μια συστηματική δουλειά στο επίπεδο της επιλογής ταινιών, και αφιερωμάτων, μας εξέπληξαν ευχάριστα και είμαστε βέβαιοι για την επιτυχία και περαιτέρω αναβάθμιση του θεσμού τα επόμενα χρόνια.