ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΕΝΕΤΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΖΩΗ ΓΙΑ ΤΟ " CASUS BELLI"

WALL STREET MONEY NEVER SLEEPS- ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ του Ιάκωβου Γωγάκη 3 / 5

 

Σκηνοθέτης: Όλιβερ Στόουν
Με τους: Μάικλ Ντάγκλας, Σία Λαμπούφ, Κάρι Μούλιγκαν, Σούζαν Σάραντον, Τζος Μπρόλιν
Κοινωνικό- Δράμα, Η.Π.Α 2010   133 Λεπτά
Επηρεασμένος από τη ζωή του πατέρα του,  που ήταν χρηματιστής, ο Όλιβερ Στόουν εμπνεύστηκε το 1987,  την ταινία Wall Street. 

Αρκετοί σινεφίλ, θα θυμούνται  την επιβλητική ερμηνεία του Μάικλ Ντάγκλας. 

Πίσω όμως απ’ αυτήν,  ο βραβευμένος σκηνοθέτης έκρουε σε ανύποπτο χρόνο τον κώδωνα του κινδύνου,  για τις συνέπειες της πλεονεξίας και της χωρίς φραγμούς κερδοσκοπίας.
Τότε, με το « αντίπαλο δέος» να βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο, ήταν αδιανόητο να αμφισβητηθεί το « Δυτικό Οικονομικό Πρότυπο». Ο Όλιβερ Στόουν δεν το αμφισβήτησε πλήρως. Έδειξε,  πως ένα άτομο που πατάει επί πτωμάτων, μπορεί να κερδίσει  χρήματα και κοινωνική καταξίωση. Έδειξε όμως και κάτι άλλο, εξίσου σημαντικό. Πως,  ένας ιδεολόγος προερχόμενος από την εργατική τάξη, μπορεί να αλλοιωθεί,  όταν διεισδύει στον κόσμο του ατελείωτου χρήματος.

Τώρα, 23 χρόνια μετά, ο Όλιβερ Στόουν εξαγριωμένος με την υπόθεση « Ένρον» αλλά και τις τεράστιες ευθύνες των τραπεζιτών για τα αμερικανικά « τοξικά ομόλογα» διευρύνει την οπτική του,  και ρίχνει σαφέστατες αιχμές στο οικονομικό οικοδόμημα. 

Τονίζει με σαφήνεια ότι η απληστία, και η ατομική ανηθικότητα, είναι προέκταση του οικονομικού μοντέλου που ακολουθείται, και είναι αναπόφευκτες οι επιπτώσεις στα θύματα αυτού του μοντέλου, δηλαδή στους εργαζόμενους και στους ανυποψίαστους πολίτες.
Μερικές βδομάδες προτού ξεσπάσει  το Αμερικανικό οικονομικό « κραχ» του 2008, η εισηγμένη στο χρηματιστήριο επενδυτική τράπεζα ΚΖΙ βλέπει τις μετοχές της να βυθίζονται σε μια άνευ προηγουμένου πτώση. 

Η κραυγή αγωνίας ενός έντιμου και πεπειραμένου στελέχους, του Λού, και του « πνευματικού του παιδιού» χρηματιστή Τζέικομπ Μουρ(Σία Λαμπούφ) πέφτει στο κενό, γιατί διαφαίνονται « οικονομικά παιχνίδια» μετόχων που ωφελούνται από την κατάρρευση της εταιρίας. Ο νεαρός Τζέικομπ, διατηρεί σχέση με την Γουίνι(,Κάρι Μούλιγκαν) κόρη ενός τρομακτικά πανέξυπνου κερδοσκόπου, του Γκόρντον Γκέκο(,Μάικλ Ντάγκλας) που βρέθηκε στη φυλακή για ξέπλυμα μαύρου χρήματος(θα μας φέρει στο νου το « σκάνδαλο Κοσκωτά»). Η αποφυλάκιση του θα τον ξαναβάλει δυναμικά στο παιχνίδι της εξουσίας και της ηγεμονίας, χρησιμοποιώντας όποιο όπλο διαθέτει.

Το περίεργο με τον Γκόρντον Γκέκο,  είναι πως σε ορισμένα σημεία, μας κερδίζει με τα επιχειρήματά του.
Χαρακτηρίζει τη γενιά που αποκαλούμε εδώ στην Ελλάδα των «700 ευρώ» ως νίντζα. Τους νέους που τους αφήσαμε χωρίς δουλειές, χωρίς μέλλον. Είναι οι ορθές επισημάνσεις ενός δημαγωγού, γιατί τελικά αλλά λέει και άλλα πράττει.
Η ειρωνεία σε όλο της το μεγαλείο, όταν ο σκηνοθέτης δείχνει τους « πανίσχυρους» τραπεζίτες να καταφεύγουν εν ριπή οφθαλμού στη κρατική ενίσχυση, όταν για χρόνια πολεμούσαν με όλα τους τα μέσα το κράτος, και δήλωναν υπέρμαχοι της ιδιωτικής αυτορρύθμισης.
Η ταινία λέει και άλλες αλήθειες που καλό είναι να τις λάβει σοβαρά υπόψη ο Υπουργός των Οικονομικών μας, ο οποίος δίνει μεγάλη βαρύτητα στις τάσεις των « αγορών». 

Για τον Όλιβερ Στόουν οι «αγορές» είναι μέρος του κερδοσκοπικού παιχνιδιού

 «πουλάνε φόβο αλλά και πανικό και κάποιοι τον λατρεύουν» όπως επισημαίνει ο συμπαθής Λου.
Το έργο δεν είναι μόνο πολιτική. Βλέπουμε παράλληλα, πως αναπτύσσεται η σχέση κόρηςκαι πατέρα. Η λέξη « μίσος» που εκστομίζει η Γουίνι για τον πατέρα της, κρύβει σίγουρα καιθαυμασμό, που φανερώνεται με ποικίλους τρόπους, με πιο χαρακτηριστικό το γεγονός ότι επιλέγει για σύντροφο της έναν επίσης φιλόδοξο χρηματιστή.

Ο Μάικλ Ντάγκλας,  ενώ βρισκόταν σε πρώιμο στάδιο καρκίνου του λάρυγγα, ηγήθηκε εξαιρετικά της ναυαρχίδας των σταρ. Πλάθει με υποκριτική δεινότητα -όπως ακριβώς έπραξε το 1987 και κέρδισε το  Όσκαρ στο Wall Street του 1987 - τον αδίστακτο, ανέντιμο, αμφισβητούμενης ηθικής επιχειρηματία και πατέρα.
Η 25 χρονη Κάρι Μούλιγκαν ανεβαίνει  βήμα βήμα τα σκαλοπάτια, που θα την οδηγήσουν σε μια   μεγάλη σταδιοδρομία. 

Τέλος, χαρακτηρίζεται ο σκηνοθέτης των έντονα πολιτικών αλλά και αμφιλεγόμενων θεμάτων. Το JFK, το Platoon, η ταινία αφιέρωμα στον Τζορτζ Μπους Τζούνιορ, πράγματι ο Όλιβερ Στόουν βρίσκεται πάντα στην επικαιρότητα και πιάνει τον παλμό των εξελίξεων. Μπορεί το Γουόλ Στριτ: Το Χρήμα Ποτέ δεν Πεθαίνει” να μην είναι η ταινία δυναμίτης, έχει όμως όλα εκείνα τα στοιχεία που θέλει να δει ο ενεργά σκεπτόμενος θεατής, αλήθειες για το οικονομικό αδιέξοδο, αλήθειες για τις οικογενειακές σχέσει, ς με πρωταγωνιστές που σίγουρα δεν περνάνε αδιάφοροι.
Το « Γουόλ Στριτ: Το Χρήμα Ποτέ δεν Πεθαίνει» στους κινηματογραφους από την Πεμπτη 23/9/2010

SOMEWHERE ( ΚΑΠΟΥ)-ΤΗΣ ΣΟΦΙΑ ΚΟΠΟΛΑ- ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ PRESS CONFERENCE KAI ΚΡΙΤΙΚΗ 3 / 5 -του Ιάκωβου Γωγάκη

 

Σκηνοθέτης : Σοφία Κόπολα

Με τους Στέφεν Ντορφ, Ελ Φανινγκ, Μπενίτσιο Ντελ Τόρο, Μισελ Μόναγκαν

Η αποδόμηση της ψεύτικης ζωής των σταρ, της επιφανειακής καλοζωίας  όταν έχουν τα πάντα μπροστά στα πόδια τους, αλλά ένα ερέθισμα είναι αρκετό για να αντιληφθούν  πως τίποτα δεν μπορεί να αντικατασταθεί από την προσωπική ευτυχία που δεν επιβάλλεται και δεν καθοδηγείται. Χρυσό λέοντα στη Βενετία,  προσωπικές  αναφορές της Κόπολα που φωτογραφίζουν τη σχέση της με τον πατέρα της,  φίλμ που θα αγαπηθεί ιδιαίτερα  απ’  όσους έχουν ζήσει μέσα στα φώτα της δημοσιότητα.
Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στη Σοφία Κόπολα πως έχει δικό της τρόπο επικοινωνίας με το κοινό ,δημιουργώντας φανατικούς θαυμαστές  και αρκετούς επίσης που θεωρούν τις ταινίες της απλά συμπαθητικές. Με τους ηθοποιούς δημιουργεί ιδιαίτερη σχέση, απελευθερώνοντας σιγά σιγά τα συναισθήματα τους αλλά αποφεύγει επιμελώς την όποια δραματοποίηση. Το είδαμε να γίνεται στο “ Αυτόχειρες Παρθένοι” το είδαμε έξοχα στη σχέση του Μπόμπ και της Σάρλοτ στο “Χαμένη στη Μετάφραση”. Η αποφυγή μακρών διαλόγων, των συνεχών αλλά σημαντικών  παύσεων,  αναδείκνυαν τον εσωτερικό κόσμο των πολύπλοκων ηρώων της και ήταν το βασικό επιχείρημα που χρησιμοποιούσαμε στους επικριτές της.
Το “Somewhere” δεν διαφέρει με τις 2 προαναφερθείσες ταινίες. Ίσως για αυτό να μην μας ενθουσίασε. Περιμέναμε μεγαλύτερη φαντασία σεναρίου, ακόμα και η χρήση της κάμερας παραμένει στατική,  δεν αλλάζει “ ταχύτητα” με  περιορισμένα τρικ, παρατηρήσαμε μόνο να δίνει μεγαλύτερη έμφαση στο φυσικό φωτισμό και να τελειοποιεί το μοντάζ.
Ο Τζόνι γνωστός ηθοποιός, χωρισμένος και πατέρας της έφηβης Κλειός , ζει μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Χωρίς ιδιαίτερους  στόχους και φιλοδοξίες με μόνο του ενδιαφέρον τις ωραίες γυναίκες,αντιμετωπίζει μια καινούργια κατάσταση στη ζωή του όταν αναγκάζεται να κρατήσει  τη κόρη του για δύο βδομάδες.

Μέσα από τον γνωστό κόσμο της Κόπολα δηλαδή του συγκρατημένου συναισθήματος, της εμφανούς έλλειψης επικοινωνίας, της ψευδαίσθησης ότι είμαστε ευτυχισμένοι αλλά στο βάθος να κρύβεται η απελπισία της μοναξιάς,ο Τζόνι θα αναμετρηθεί με τον ίδιο του τον εαυτό, για να “ απελευθερωθεί” από τα δεσμά”.
Ο Στέφεν Ντορφ ακολουθεί πιστά τις οδηγίες και μας δείχνει έναν βαριεστημένο άνθρωπο- ρομπότ που άγεται και φέρεται από τους καλοδουλεμένους μηχανισμούς του σταρ σύστεμ αλλά και από τα δικά του πάθη.
Η Κόπολα χρησιμοποιεί  καυστικό χιούμορ για να σαρκάσει το χώρο της διαφήμισης, που επιβάλλει και καθοδηγεί το κόσμο του θεάματος, τους επιφανειακούς δημοσιογράφους, και τα media,( εξαιρετική η έμμεση αναφορά στο “ αδηφάγο” έντυπο Variety ).

ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 5/11/2010

ΤΟ SOMEWHERE ΤΗΣ ΚΟΠΟΛΑ ΠΗΡΕ ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ-ΟΛΑ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

 

Ακουγότανε έντονα τις τελευταίες ώρες πως θα είναι η μεγάλη νικήτρια του 67 Φεστιβάλ Βενετίας και υπήρξε πριν λίγο η επιβεβαίωση.
Ο Κουεντίν Ταραντίνο “έδωσε” τελικά σε Αμερικάνική παραγωγή το χρυσό λιοντάρι. Συγκεκριμένα το Somewhere ( Κάπου) της Σοφία Κόπολα ένα φιλμ στηριγμένο στη ζωή ενός διάσημου ηθοποιού, χωρισμένου, και πατέρα μιας ανήλικης κοπέλας και η ιδιότυπη σχέση που αναπτύσσει μαζί της για λίγες μέρες, ήταν το φιλμ που συγκίνησε την κριτική επιτροπή. Η Κόπολα με ξεκάθαρο ύφος κατακρίνει το τρόπο που οι διασημότητες “ αφήνονται” σε μηχανισμούς ξένους με την προσωπικότητας τους, για να τους καθοδηγήσουν και εν τέλει να προσπαθήσουν να τους διαφθείρουν. Δείτε το βίντεο που πήραμε μέσα από την δημοσιογραφική διάσκεψη της Κόπολα, και των συντελεστών και διαβάστε και κριτική μας για την ταινία.
SOMEWHERE( KAΠΟΥ) REVIEW- ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΔΙΑΣΚΕΨΗ

Η Ελλάδα περίμενε αρκετά από το Φεστιβάλ, ο κόσμος έδειξε μετά απο χρόνια, έντονο ενδιαφέρον για τις τέσσερις συμμετοχές μας, η μοναδική διάκριση ήρθε από το Attenberg και την βράβευση της γλυκύτατης Αριάν Λαμπεντ με το βραβείο  γυναικείας ερμηνείας. Δείτε μικρό απόσπασμα απο την διάσκεψη τύπου και διαβάστε κριτική μας για το Attenberg. ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΕΝΕΤΙΑΣ 2010
ATTENBERG REVIEW
Ο Βινσεντ Γκάλο κέρδισε το βραβείο ανδρικού ρόλου για την πραγματικά εκπληκτική βουβή ερμηνεία του στο Essential Killing του  Πολωνού Σκολιμόφσκι, με τον τελευταίο να κερδίζει και το jury prize. Ενα οδοιπορικό στην αθλιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Για την δυστυχία αυτών που έτυχε να βρεθούν “ όμηροι” μέσα στην ίδια τους την πατρίδα, των Ταλιμπάν που τους άφησαν ακαλλιέργητους και τους Αμερικανούς να πράττουν το ίδιο με μόνο όπλο που έχουν το ένστικτο της επιβίωσης με κάθε τρόπο.
Καλύτερο σενάριο και καλύτερος σκηνοθέτης το ισπανικό φίλμ Balada Triste De Trompeta( Η μπαλάντα της ντρομπέτας) και ο Άλεξ ντε λα Ιγκλέσια . Ίσως το πιο αλληγορικό φιλμ  και συνάμα συμβολικό αυτού του φεστιβάλ, για τα κατάλοιπα του ισπανικού εμφυλίου δοσμένα μέσα από μια φαντεζί ιστορία αγάπης.

Η Μίλα Κούνις πήρε το βραβείο καλύτερου νέου ηθοποιού για την ταινία που θα συζητάμε πολύ αυτή τη χρονιά για τον  Μαύρο Κύκνο.
BLACK SWAN ( ΜΑΥΡΟΣ ΚΥΚΝΟΣ) REVIEW
Βραβείο Fipresci στο Ρώσο Μικαελ Κρισμαν για το “ Silent Souls του Αλεξει Φετορτσένγκο.
Ενώ πριν την έναρξη του φεστιβάλ διαφημιζότανε η προτίμηση σε νέους σκηνοθέτες και δημιουργούς,  η επιτροπή οριζόντι απένειμε το βραβείο καλύτερης μικρού μήκους ταινίας σε έναν 54χρονο Αυστριακό ( Πίτερ Τσερκάφσκι) για το πολιτικοκοινωνικό “ Coming Attractions”. Να υπενθυμίσουμε πως συμμετείχε στη κατηγορία και ο δικός μας Γιώργος Ζώης με το Casus Belli. Αξίζει να το δείτε πραγματικά. Επιλέχτηκε στις  “ Νύχτες Πρεμιέρας” και στο “Φεστιβάλ Δράμας”.
Στην Εβδομάδα Κριτικής  ψηφίστηκε ένα οικογενειακό δράμα μόνο που δεν ήταν η ” Χώρα Προέλευσης” του Τζουμέρκα αλλά το σουηδικό Beyond.
Το βραβείο Οριζόντι μεγάλου μήκους δόθηκε σε φιλμ από το Μεξικό στο Verano De Goliat”.

Βραβείο 3D που αλλού? στο Avatar αλλά ο Κάμερον θα το μοιραστεί με τον Κρις Σάντερς και το How to train your dragon.
This entry was posted on Σεπτεμβρίου 11, 2010. It was filed under CINEMA, ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΕΝΕΤΙΑΣ 2010 and was tagged with CINEMA, ΙΑΚΩΒΟΣ ΓΩΓΑΚΗΣ, ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, ΣΙΝΕΜΑ, ΤΕΧΝΗ, ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΕΝΕΤΙΑΣ, ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΕΝΕΤΙΑΣ 2010.
→
←

ΧΩΡΑ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗΣ” του Σύλλα Τζουμέρκα ΚΑΙ ΣΥΝΟΨΗ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΕΝΕΤΙΑΣ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ ΤΟΥ. ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΙΑΚΩΒΟΥ ΓΩΓΑΚΗ

Μία μέρα πριν την επίσημη λήξη του 67 Φεστιβάλ Βενετίας , κατά γενική ομολογία οι αξιόλογες ταινίες ή αν θέλετε τα μικρά διαμαντάκια τα είδαμε εκτός του επίσημου διαγωνιστικού τμήματος. Επί παραδείγματι η καυστική κωμωδία Happy Poet του Πολ Γκόρντον ή το ιταλικό ντοκιμαντέρ Sorelle Mai.

Στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα κατάφερα να δω τα 13 από τα 24 φιλμ. Εξακολουθώ να επιμένω για την αξία του  “Μαύρου Κύκνου”. Είμαι απόλυτα πεπεισμένος, όπως έγραψα πρόσφατα πως πρόκειται για μία από τις καλύτερες ταινίες του έτους. Ακολουθεί το Post Mortem του Χιλιανού Πάπλο Λαρέν για τον ιδιότυπο έρωτα ενός υπαλλήλου νεκροταφείου με μια γυναίκα της Διπλανής Πόρτας, και το “ Τρία”, που αφορά ένα ιδιαίτερο ερωτικό τρίγωνο σκηνοθετημένο απο τον Τομ Τίκβερ(Τρέξε Λόλα Τρέξε”).

Ο Σκολιμόφσκι στο “Essential Killing”, ακολούθησε τους σκηνοθετικούς δρόμους 2 παλαιότερων δημιουργιών του, “Τέσσερις Νύχτες με την Άννα”, “Moonlighting”.

Είναι το εφιαλτικό δράμα ενός Αφγανού που πέφτει στα χέρια των Αμερικανών, δραπετεύει και προσπαθεί να επιβιώσει με τον μόνο τρόπο που ξέρει. Να σκοτώνει αυτόν που θα βρεθεί στο δρόμο του.

Δεν είναι ακριβώς θρίλερ. Είναι περισσότερο ένα οδοιπορικό στην αθλιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Για την δυστυχία αυτών που έτυχε να βρεθούν “ όμηροι” μέσα στην ίδια τους την πατρίδα, των Ταλιμπάν που τους άφησαν ακαλλιέργητους και τους Αμερικανούς να πράττουν το ίδιο. Έργο με ελάχιστους διαλόγους , εξαιρετική ερμηνεία του Βίνσεντ Γκάλο, τραβηγμένο από τα μαλλιά από ένα σημείο και μετά.

Ο Γκάλο με ακόμα μία συμμετοχή στο φεστιβάλ, ως δημιουργός, πρωταγωνιστής σε μια απόλυτα προσωπική ταινία. Αναφέρομαι στο “Promises Written in Water”. Έργο με εμμονές, φανερές επιρροές από τον αυτοσαρκασμό του Γούντι Άλεν για τα κολλήματα με πρώην και το ψάξιμο του πραγματικού εαυτού μας.

Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω πως το ηθογραφικό έργο του Οζόν “Potiche” με την  Κατρίν Ντενέβ και τον Ζεράρντ Ντεπαρτιε απέσπασε τόσο επαινετικά σχόλια, και πολλοί του προσδίδουν τον χαρακτηρισμό του φαβορί.

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΕΝΕΤΙΑΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ

Με την προβολή αύριο της “Ακαδημίας Πλάτωνος” του Φίλιππου Τσίτου, που συμμετέχει στο φεστιβάλ διεκδικώντας το βραβείο Lux, ολοκληρώνονται οι προβολές των ελληνικών ταινιών , περιμένοντας την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων στις σχετικές κατηγορίες. Για το Attenberg και το Casus Belli που το μεν πρώτο διαγωνίζεται στο επίσημο κομμάτι του Φεστιβάλ και το δεύτερο στις Μικρού Μήκους, αναφερθήκαμε στο παρελθόν, η προβολή τους στις αίθουσες θα μας δώσει την δυνατότητα να επανέλθουμε.

ΧΩΡΑ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗΣ

Η  ταινία του Σύλλα Τζουμέρκα “ Χώρα Προέλευσης” που διαγωνίζεται στην εβδομάδα κριτικής,με καθήλωσε με την εντυπωσιακή έναρξη της. Καταπληκτική η σύνδεση της παλιάς και νέας Ελλάδας, και σε πρώτο πλάνο η δασκάλα ( Αμαλία Μουτούση) να “ τσακίζει” λέξη προς λέξη τον εθνικό μας ύμνο, επιζητώντας απαντήσεις από τα αθώα παιδιά.

Ο Τζουμέρκας εν αγνοία του η μη, έβαλε στο προσκήνιο τον φιλόσοφο Καντ και την έννοια της ελευθερίας σε όλες της  τις εκφάνσεις. Της προσδίδει  κοινωνικά και εθνικά χαρακτηριστικά( αγώνες, πορείες,ξεσηκωμός). Της δίνει ένα  εξατομικευμένο πρόσωπο και την συνδέει με τον διαρκή αγώνα για προσωπική ευτυχία μέσα από το ενδοοικογενειακό δράμα τριών γενιών.Εντόπισα ένα μικρό ζήτημα μέχρι το πρώτο 30λεπτο στο  πως ξετυλίγεται η ιστορία, η σύνδεση των διάφορων προσώπων μεταξύ τους, το οποίο στη πορεία παύει να υφίσταται. Η Μουτούση, ο Σαμαράς, η Τσιριγκούλη,ο Καλετσάνος και το πολυπληθές δυναμικό είναι πραγματικά εξαίρετο. Έργο που σίγουρα χρειάζεται και δεύτερη θέαση.

ATTENBERG- ΜΕ ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΜΑΤΙΑ- του Ιάκωβου Γωγάκη ΑΠΟ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΕΝΕΤΙΑΣ

 

Σκηνοθέτης: Αθηνα-Ραχήλ Τσαγκάρη

Με τους Αριάν Λαμπέντ, Βαγγέλη Μουρίκη, Ευαγγελία Ράντου, Γιώργο Λάνθιμο

Μπορώ να στοιχηματίσω πως το όνομα της Αθηνά Τσαγκάρη θα μας απασχολήσει έντονα τα επόμενα χρόνια. Δεν είναι μόνο η επιρροή  που άσκησε στο Γιώργο Λάνθιμο, για τον αμφιλεγόμενο “Κυνόδοντά” του, είναι πολύ περισσότερο η σκηνοθετική της κατάρτιση, ο προβληματισμός της  για κοινωνικά φαινόμενα όπως είναι η ατομική ηθική, οι οικογενειακές σχέσεις, το κοινωνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο είμαστε υποχρεωμένοι να συμμετέχουμε ενεργά ή η επιλογή της απομόνωσης.

Στο Attenberg η Τσαγκάρη “ αγγίζει” αυτά τα ζητήματα  και βάζει στο προσκήνιο την 23 χρόνη Μαρίνα που ζει σε ένα ερημικό μέρος της Ελλάδος με τον πατέρα της και με την φίλη της.

Είναι ιδιόρρυθμη, είναι μια μυστήρια και ασυνήθιστη παρουσία. Δεν απεχθάνεται το ανθρώπινο είδος, απλά είναι τόσο έντονη η μοναξιά της, που κλείστηκε στο μικρόκοσμό της. Να βλέπει με τον πατέρα της την ίδια εκπομπή, να ακούει παθιασμένα το ίδιο μουσικό συγκρότημα, να συναναστρέφεται με την Μπέλλα ενώ είναι εντελώς διαφορετικές.

Η απώλεια της μητέρας της έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση  της προσωπικότητας της. Σε μια αποστροφή του λόγου της λέει “ δεν είμαι μαμόθρεφτη, γιατί δεν έχω μαμά”.

Η Μαρίνα είναι φαινομενικά σκληρή, αλλά ανά πάσα στιγμή μπορεί να γίνει ευάλωτη. Είναι ένα δυστυχισμένο άτομο που έκτισε εύθραυστους “ πύργους” εσωτερικής ασφάλειας.  Ενώ ο “Κυνόδοντας” κατά την γνώμη μου αποτύπωνε μια ακραία εκδοχή της ” σύγχρονης “ ελληνικής οικογένειας, είχε ένα πολύ ισχυρό  στοιχείο. Έλεγε εν ολίγοις, ότι η διατήρηση ενός όμοιου συστήματος συμπεριφοράς των μελών μιας οικογένειας,προκαλεί αναπόφευκτά δυσλειτουργία.

Το Attenberg δε στοχεύει στον έντονο κοινωνικό προβληματισμό. Παρακολουθούμε την ηρωίδα στις προσωπικές της αναζητήσεις γύρω από το φλερτ, και τον έρωτα, ενώ παράλληλα εξελίσσονται και κάποια άλλα ζητήματα που αφορούν την υγεία του πατέρα της.

Η Τσαγκάρη με πλούσιο βιογραφικό, και με το Τέξας ως τόπο μόνιμης διαμονής της, έκανε μια  ταινία που μπορεί άνετα να βρει διανομή σε αρκετές χώρες. Δε θα προκαλέσει, δε θα απογοητεύσει ούτε  όμως και θα ενθουσιάσει.

( Η πρώτη προβολή του ATTENBERG στη Βενετία συνέπεσε με κακοκαιρία και την πιο υποτονική μέρα προσέλευσης δημοσιογράφων στο Φεστιβάλ, με αποτέλεσμα η μεγάλη αίθουσα  Darsena  να ήταν μισογεμάτη)

Το ATTENBERG έχει επιλεγεί και για το προσεχές φεστιβάλ του Τορόντο.

ΙΔΑΝΙΚΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟ 67 ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΕΝΕΤΙΑΣ.Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΩΗΣ ΜΕ ΤΟ CASUS BELLI ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ.ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΙΑΚΩΒΟΥ ΓΩΓΑΚΗ

Με παρατεταμένα χειροκροτήματα υποδέχθηκε το κοινό και οι κριτικοί την εντεκάλέπτη μικρού μήκους ταινία Casus Belli του Γιώργου Ζώη που διαγωνίζεται για το βραβείο της συγκεκριμένης κατηγορίας. Ήταν πράγματι το καλύτερο φιλμ, και δε το λέμε λόγω εθνικής έπαρσης. Η φανταστική από κάθε άποψη σκέψη του, να παρουσιάσει την οικονομική κρίση μέσω 7 μεγάλων ουρών, που αποτελούνται από ήσυχους και υπάκουους συμπολίτες μας σε σημεία γνώριμα στο καθένα μας, δε θα είχε κανένα νόημα αν δεν έκανε την μεγάλη ανατροπή. Και την έκανε.

Ό νεαρός μαθηματικός και σκηνοθέτης επέλεξε ένα σουπερμάρκετ,  ένα μπαρ για να καταλήξει η ουρά στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Ενώ περνούν από μπροστά μας 145 χαρακτήρες με ίδια συμβιβασμένη στο σύστημα συμπεριφορά ο τελευταίος θα ανατρέψει ότι βλέπαμε για 10 λεπτά. Ο Ζώης έχει πολιτική άποψη και όπως εκφράζεται στο φίλμ,  εμένα με καλύπτει πλήρως. Ο τελευταίος και δυναμικός χαρακτήρας του έργου, είναι ένας ηλικιωμένος κύριος απηυδισμένος από το γεγονός ότι τίποτα σ’ αυτή τη χώρα δεν αλλάζει. Είναι ότι καλύτερο, να βλέπεις έναν παππού να προσπαθεί να ξυπνήσει μια κοινωνία που βρίσκεται σε κώμα. Μια κοινωνία( η ελληνική) που όσο πάει συντηρητικοποιείται , και  ο Ζώης στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα σε όλους μας. Ξυπνήστε!!!!