Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2015

Κριτική Ταινίας: Το Παιδί με το Ποδήλατο

Το Παιδί με το Ποδήλατο των Αδελφών Νταρντέν( 2011)

Κριτική: Ιάκωβος Γωγάκης

Βαθύς κινηματογραφικός ρεαλισμός, κοινωνικός σχολιασμός της παιδικής αγνότητας έναντι της οικογενειακής αδιαφορίας, με τους Ζαν-Πιέρ και Λικ Νταρντέν σα να χορεύουν συγχρονισμένο μπαλέτο στους ρυθμούς της κινούμενης κάμερας, που γλιστρά πάνω στην επιφάνεια των αινιγματικών τους χαρακτήρων, αναδεικνύοντας τους με σαφήνεια και ιδιαίτερη κομψότητα.

Είναι εκπληκτικό το γεγονός πως μπορεί η γονική απάθεια, να επηρεάσει τη ζωή ενός παιδιού. Όταν ο ατομικισμός υπερπηδά την έννοια της οικογένειας, όταν ένα μικρό παιδί αντιμετωπίζεται λανθασμένα ως ενήλικας, όταν αφήνεται μόνο του να τα βγάλει πέρα σε κοινωνίες έτοιμες να εκμεταλλευτούν και να κατασπαράξουν την ανθρώπινη αδυναμία.
Οι αδερφοί Νταρντέν 6 χρόνια μετά το "Παιδί" που τους χάρισε Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες, φέρνουν ξανά μια παρόμοια συνειρμικά ιστορία, ίσως όμως ακόμα πιο ακραία. Γιατί τότε ο βασικός ήρωας του έργου Μπρούνο μετάνιωσε για την απεχθή πράξη να πουλήσει ένα μωρό, αντίθετα τώρα στο "Παΐδι με το Ποδήλατο" ο πατέρας του 12χρονου Κυρίλ δεν φαίνεται να του καίγεται καρφί. Αφήνει τον γιό του στα χέρια μιας ξένης, και όταν αυτή του προσφέρει πηγαία αγάπη, ο νεαρός δεν μπορεί να την δεχθεί. Επιζητεί την πατρική στοργίδα η οποία δεν έρχεται ποτέ.

Αυτό που ξεχωρίζει τους Βέλγους κινηματογραφιστές στις μεγάλου μήκους ταινίες τους είναι ο συνδυασμός έντονης κίνησης και ρυθμού, με τα κοντινά τους πλάνα να στοχεύουν σε αυτό που κρύβεται πίσω από τις φιγούρες και τα πρόσωπα. Αυτό το στοιχείο υπάρχει στο έργο, μπορεί όχι τόσο καλοδουλεμένο όπως στο "Παιδί", την "Υπόσχεση" και την "Σιωπή της Λόρνα", αλλά υπάρχουν στιγμές που το ακροατήριο θα κρατήσει την αναπνοή του, θα ταυτιστεί με την κραυγή του Κυρίλ και φεύγοντας θα αντιληφθεί ότι ναι μεν η προδοσία μπορεί να οδηγήσει στο "έγκλημα" αλλά υπάρχει και το αισιόδοξο στοιχείο της συγχώρεσης και της κατανόησης.
Οι Νταρντέν αν και πέρασαν φιλμογραφικά μια περίοδο έντονα απαισιόδοξης ατομικής-κοινωνικής οπτικής δείχνουν πια ότι ισχύει η θεωρία του Ρουσώ, ότι δηλαδή ο άνθρωπος γεννιέται καλός και η προσωρινή αλλοίωση του οφείλεται στα ερεθίσματα της κοινωνίας. Το τέλος του έργου μπορεί να δίνει αυτή την για κάποιους αφελή διάσταση, αλλά είναι τόσο αναγκαία η ύπαρξη της, γιατί χωρίς αυτήν δεν θα μπορούσαμε να βρούμε ούτε ένα ίχνος αισιοδοξίας για το μέλλον.

Το ποδήλατο στο έργο εκτός από ένα είδος αξεσουάρ που συνηθίζουν οι Νταρντέν να προβάλλουν σε κάθε ταινία (σακάκι, μέτρο, φιάλη) θα λέγαμε πως συμβολίζει ένα είδος ατόφιας καθαρότητας, άμεσος συμβολισμός και αντιδιαστολή με ότι τα νέα παιδιά συνηθίζουν σήμερα να χρησιμοποιούν. Τηλεόραση, κινητά, playstation, ατελείωτες ώρες στον υπολογιστή.
 
(8/10)Iάκωβος Γωγάκης
Αναδημοσίευση απο SevenArt.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου