Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2015

Φεστιβάλ Βερολίνου 2012: 3η μέρα με τους Ταβιάνι φαβορί για το μεγάλο βραβείο

Berlinale 62 - Day 3: Οι Ταβιάνι πάνε για βραβείο

Φεστιβάλ | 12 Φεβρουαρίου 2012 | SevenArt.gr





Του ανταποκριτή μας
Ιάκωβου Γωγάκη

"Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει" + "Dictado" + "Barbara"
Υψηλή αισθητική από τους βετεράνους αδελφούς Ταβιάνι, οι οποίοι βάζουν πλώρη για διακρίσεις εδώ, στη Μπερλινάλε.
Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει

Δεν θα μου προκαλούσε έκπληξη να δω μια επανάληψη του περσινού φεστιβάλ, όταν ο Μπέλα Ταρ με το καλλιτεχνικό αριστούργημα “Το Άλογο του Τορίνο” απέσπασε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής. Κάλλιστα σε αυτή τη θέση μπορεί και να βρεθούν ο Πάολο και ο Βιτόριο Ταβιάνι με το δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ τους, που γυρίστηκε εξολοκλήρου στις φυλακές Rebbibia στη Ρώμη, με τη συμμετοχή αληθινών κρατουμένων. Σωστή η επιλογή της ασπρόμαυρης λήψης η οποία και συνδυάζεται με το διφορούμενο κοντράστ που θέλουν να περάσουν, του καλού και του κακού, της κόλασης και του παράδεισου, με τον τρόπο που την αντιπαραβάλλουν με την Κόλαση του Δάντη. Η οσμή του ξεπερασμένου νεορεαλισμού κάτω από άλλες συνθήκες ίσως και να ενοχλούσε, αυτό δεν συμβαίνει εδώ τουναντίον, μια και η απελευθέρωση από έναν δυνάστη κάνει συνειρμούς σε γεγονότα του σήμερα που βρίσκονται μπροστά μας.

Dictado

Πόρρω απέχει ο Ισπανός Αντόνιο Χαβαρίας από τον μέγα Πολωνό Ρομάν Πολάνσκι, στον οποίο προφανώς και θα θέλει να μοιάσει. Ο Χαβαρίας έφτιαξε ένα θρίλερ αμερικανικού τύπου χρησιμοποιώντας πιστά τη συνταγή των ταινιών τρόμου. Οι εφιάλτες συνδέονται με την πραγματικότητα, το αγγελικό παιδί μπορεί και να είναι ο ίδιος ο διάολος, και ένας νεαρός υπεράνω υποψίας το τέρας που ανακαλύπτουμε στο φινάλε. Μέσα στην κατσαρόλα ο σκηνοθέτης μαγείρεψε το “Ορφανό” του Κόλετ-Σέρα, το “The Unborn” του Ντέιβιντ Κόγιερ, και έριξε και λίγο από "To Μωρό της Ρoζμαρί”, “Frantic”, το “What lies beneath” του Ζεμέκις, και απ’ όλα αυτά βγήκε το κακέκτυπο τους, με τον τίτλο “Dictado”. Η υπόθεση έχει ως εξής. Ένα ζευγάρι δεν μπορεί να κάνει παιδί, όμως εμφανίζεται στο δρόμο τους η μικρή Τζούλια που είδε μπροστά στα μάτια της τον πατέρα της να πεθαίνει. Η Λάουρα, ενθουσιασμένη, είναι έτοιμη να την υιοθετήσει. Την ίδια στιγμή ο Ντανιέλ βλέπει περίεργους εφιάλτες που συνδέονται με τη Τζούλια.

Barbara

Πολιτικά σκεπτόμενος ο Γερμανός σκηνοθέτης Κρίστιαν Πέτζολντ, επιλέγει συνειδητά να μιλήσει για το παρελθόν της τότε μοιρασμένης χώρας του, μέσα από ένα πρόσωπο που το ακολουθούμε βήμα-βήμα από την αρχή μέχρι το τέλος. Έντονα αφηγηματικός, κατακεραυνώνει τη σκληρή πολιτική του ανατολικού καθεστώτος, της ανελευθερίας στον έρωτα, και στα κάθε λογής εμπόδια που οι άνθρωποι δέχονταν. Δίνει με αυτό τον τρόπο μια εξήγηση στο γιατί πολλοί Ανατολικογερμανοί θέλησαν να ζήσουν στην άλλη όχθη. Από την άλλη μεριά κάνει κάτι φοβερά έξυπνο. Δείχνει και την αγνότητα, και την ποιότητα της αληθινής εγκεφαλικής αγάπης, από την καθαρά σαρκική, αντιπαραβάλλοντας τους δύο κόσμους. Η Μπάρμπαρα ζει στην Ανατολική Γερμανία, γιατρός στο επάγγελμα, και στέλνεται σε νοσοκομείο μιας μικρής πόλης για να εργαστεί. Δείχνει απόμακρη και μελαγχολική. Απομονώνεται συνειδητά από τον περίγυρο της. Φαίνεται να κρύβει κάτι. Πρόκειται για μια παράνομη σχέση με κάποιον από τη Δυτική Γερμανία. Ο συνάδελφός της Αντρέ προσπαθεί να την προσεγγίσει, στην αρχή μάταια. Όμως κάποια γεγονότα και η επιμονή του Αντρέ θα τους φέρουν πιο κοντά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου